Μαριαλένα Σεμιτέκολου, συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Διαισθάνομαι, ότι οι σπουδές μας καθορίζουν τη σκέψη μας, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη σε ποιόν βαθμό και για τον τρόπο ή την κατεύθυνση που ακολουθούν καθώς το κάνουν αυτό.»

Η Μαριαλένα Σεμιτέκολου γεννήθηκε το 1973 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης από όπου απέκτησε το διδακτορικό της δίπλωμα στη συναισθηματική ανάπτυξη των πρώτων βρεφικών χρόνων. Έχει διδάξει μαθήματα Ψυχολογίας και Ποιοτικής Μεθοδολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα έχει δουλέψει ως ψυχολόγος-ερευνήτρια σε προγράμματα που αφορούν την ενδυνάμωση κοινωνικά ευπαθών ομάδων. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως ψυχολόγος. Είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες.

Είπατε κάπου κυρία Σεμιτέκολου ότι το καλοκαίρι δεν είναι μια εύκολη εποχή, ιδιαίτερα μέσα στην μικρή μας πόλη, ιδιαίτερα μέσα στον Αύγουστο που είναι κακός μήνας (Έντνα Ο Μπράιαν);
Το καλοκαίρι (και ο Αύγουστος ως το σύμβολο του καλοκαιρινού ζενίθ) είναι μια εποχή που με κάποιον τρόπο συνοψίζει, ανακεφαλαιώνει και στην καλύτερη περίπτωση αποσαφηνίζει τις εποχές που προηγήθηκαν. Το καλοκαίρι ως εποχή κάνει ό,τι κάνει και η Κυριακή στη μικρότερη κλίμακα της εβδομάδας: μεταβολίζει τον χρόνο. Στη διάρκειά του «χωνεύουμε” το βιωμένο και «πεινάμε” για το προσδοκώμενο. Με άλλα λόγια, μεγαλώνουμε. Κι αυτό δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.

Μοναχική, λυπημένη η ηρωίδα σας η Μαρίνα. Δείχνετε όμως, εσείς, να την πονάτε πολύ. Είναι πρόσωπο υπαρκτό, να υποθέσω η γυναίκα αυτή;

Μου αρέσει η λέξη που επιλέξατε. Έχετε δίκιο. Την πονάω την ηρωίδα μου. Πώς αλλιώς θα της αφιέρωνα ένα βιβλίο ολόκληρο, μια ιστορία με μόνη εκείνη ως πρωταγωνίστρια; Ναι, η Μαρίνα είναι πρόσωπο υπαρκτό. Τη συναντάει κανείς στο τρένο, τα πρωινά που πηγαίνει στη δουλειά της ή το απόγευμα που επιστρέφει. Ή τη βλέπει στο σουπερ μάρκετ να κουβαλά ένα καλάθι με λιγοστά περιεχόμενα, δηλωτικό της εργένικης ζωής της. Μπορεί να ανταλλάξει μαζί της κι έναν τυπικό χαιρετισμό στο ασανσέρ, στην εξώπορτα της πολυκατοικίας ή στο περίπτερο της γειτονιάς. Τίποτα ιδιαίτερο στην εμφάνισή της ή στον τρόπο που κινείται και φέρεται δε μας κάνουν να σκεφτούμε ότι πρόκειται για μια ηρωίδα. Γι’ αυτό και σπανίως της ρίχνουμε μια δεύτερη, πιο συνειδητή ματιά.

Το βιβλίο σας έχω την αίσθηση ότι γράφτηκε ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή; Γνωρίζατε ίσως το φινάλε μόλις γράψατε την πρώτη αράδα;

Ήξερα από την αρχή ότι ο (κυριολεκτικός) χρόνος του βιβλίου θα ήταν εικοσιτετράωρος. Αυτό που γνώριζα, επίσης, από πολύ νωρίς ήταν η τελευταία πρόταση και η εικόνα που αυτή μεταφέρει. Επιπλέον μου ήταν καθαρές κάποιες επιμέρους ιδέες-εικόνες-ψηφίδες που έπρεπε να αποφασίσω σε ποιο σημείο του 24ώρου της ηρωίδας θα τις εντάξω και πώς. Όμως, όχι. Το βιβλίο δε γράφτηκε από το τέλος προς την αρχή. Αντιθέτως. Ακολούθησα με ευλάβεια τη διαδοχή της Κυριακής σε τέσσερα μέρη (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ) προτού οδηγήσω την ηρωίδα στο ξημέρωμα της επόμενης ημέρας.

Σπουδάσατε Ψυχολογία κι αναρωτιέμαι αν οι σπουδές σας αυτές βοήθησαν, βοηθούν στο στήσιμο χαρακτήρων; Γενικά εννοώ…

Φοβάμαι ότι η απάντησή μου θα είναι ασαφής και πολύ γενική. Διαισθάνομαι, ότι οι σπουδές μας καθορίζουν τη σκέψη μας, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη σε ποιόν βαθμό και για τον τρόπο ή την κατεύθυνση που ακολουθούν καθώς το κάνουν αυτό. Αναρωτιέμαι, ας πούμε, τι διαφορετικό θα είχα εκφράσει στο χαρτί αν είχα σπουδάσει φιλολογία… ή αν ήμουν απόφοιτος κάποιας σχολής θετικών επιστημών. Επιπλέον, ο χαρακτήρας της ηρωίδας επέλεξα να είναι στημένος αφαιρετικά ή και κάπως αφηρημένα, και δε γνωρίζω αν οι σπουδές μου στην Ψυχολογία «εξαργυρώνονται” ή «ακυρώνονται” τελικά από αυτή μου την επιλογή.

Το βιβλίο «Οι Κυριακές το Καλοκαίρι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος και παρουσιάστηκε από το InTownPost στις 3 Ιουνίου 2018 (Πρόταση για διάβασμα)

Το πρώτο σας έργο εκδόθηκε από έναν ιστορικό οίκο, τον Ίκαρο. Δύσκολο επίτευγμα δεν είναι έτσι;

Νιώθω ιδιαίτερα ευτυχής που ένας ιστορικός οίκος, ο Ίκαρος, με τίμησε με την εμπιστοσύνη του! Αισθάνομαι βεβαίως ευγνωμοσύνη, αλλά και μεγάλη ευθύνη να σταθώ αντάξια της επιλογής του.

Μετά την ιστορία της Μαρίνας τι θα ακολουθήσει;

Δε μου είναι καθόλου ξεκάθαρο το επόμενο βήμα, ούτε και βιάζομαι γι΄ αυτό. Προτιμώ να μιλώ για κάτι, όταν το έχω σχεδόν ολοκληρώσει. Δεν πρόκειται για ιδιοτροπία, αλλά μάλλον για ανασφάλεια. Φοβάμαι ότι αν ανακοινώνει κανείς το προσεχώς, το εκθέτει στον κίνδυνο της (αυτό)αναβολής του. Και δε θα ήθελα κάτι τέτοιο…

Κλείνοντας… Το δικό σας καλοκαίρι πού σας βρίσκει;

Με βρίσκει στην Αθήνα, στην αναμονή των φετινών διακοπών που ονειρεύομαι να με οδηγήσουν σε φωτεινές συναντήσεις με όσους αγαπώ…

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Να είστε καλά και να γράφετε. Κάνετε καλό σε πολλούς, να το ξέρετε.

Σας ευχαριστώ κι εγώ πολύ! Μου δίνετε μεγάλη χαρά με αυτό που λέτε…