Μανούλα, Μητέρα, Μαμά… της Μαρκέλλας Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Σας καλωσορίζουμε και αυτή τη φορά κοντά μας, για ένα ακόμα συντροφικό, μουσικό ταξίδι.

Μεταξύ μας, παρατηρώντας το κείμενό μου στην αρχική σου σελίδα ή ακόμα και στο μικρό «κουτάκι» του InTownPost, θα απορήσεις για το τι μπορεί να περιέχει, αυτό που μόλις τώρα άνοιξες και διαβάζεις.

Όχι. Δεν πρόκειται για κάποιον από τους γνωστούς, παραπλανητικούς μου τίτλους. Το θέμα μας σήμερα είναι σαφές και ο τίτλος το «μαρτυράει» με κάθε δυνατό τρόπο.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν και εν όψει μιας επικείμενης, πολύ ξεχωριστής ημέρας, αποφασίσαμε να κάνουμε μια αντιστροφή στη θεματολογία μας και σε όσα μέχρι τώρα σας έχουμε συνηθίσει.

Φυσικά, δεν θα ξεφύγουμε ούτε στο ελάχιστο από τον μουσικό μας χαρακτήρα, ούτε και από το ξεχωριστό, ενίοτε αφιερωματικό μας ύφος.

Σκεφτήκαμε όμως να επιχειρήσουμε μαζί, αυτό το μουσικό ταξίδι, προκειμένου να τιμήσουμε όλες αυτές τις μαμάδες εκεί έξω. Μαμάδες ανεξάρτητες, στοργικές, εργαζόμενες, δυναμικές…  Μαμάδες άνεργες, βουτηγμένες στη μοναξιά τους…

Παντρεμένες, μικρές, μεγάλες, ανύπαντρες, κοκ. Και ακόμα περισσότερο, μαμάδες που έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά δεν θα φύγουν ποτέ από την καρδιά μας…

Η γιορτή της Μητέρας

Η επέτειος της Μητέρας ή αλλιώς η επονομαζόμενη «Γιορτή της Μητέρας» είναι μια μέρα η οποία γιορτάζεται από την αρχαιότητα και είναι αφιερωμένη στις μαμάδες, τη μητρότητα, τους μητρικούς δεσμούς, αλλά και στην επιρροή των μητέρων στην κοινωνία μας, γενικότερα.

Ο εορτασμός στην Αρχαιότητα

Κατά μια άποψη, η εν λόγω γιορτή σχετίζεται με τη γιορτή της Κυβέλης, μητέρας θεών και ανθρώπων στην αρχαία Ελλάδα, ενώ πολλοί την σχετίζουν με τα αντίστοιχα «Ιλάρια» στην αρχαία Ρώμη. Ωστόσο, καμία από τις δύο γιορτές δεν ήταν αφιερωμένη στη μητρότητα, αυτή καθαυτή.

Συγκεκριμένα, λέγεται ότι η πρώτη «Γιορτή της Μητέρας» που υπήρξε ποτέ ήταν αφιερωμένη στη θεά Ρέα, μητέρα του Δία και του Ποσειδώνα.

Η γιορτή με τη μορφή που μας «δόθηκε» σήμερα

Φεύγοντας από τη μυθολογία και μπαίνοντας στη σφαίρα του ρεαλισμού, ο εορτασμός της μέρας αυτής με τη μορφή που έχει σήμερα, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Εμπνεύστρια της συγκεκριμένης ημέρας φέρεται να είναι η Anna Marie Jarvis, η οποία μετά τον θάνατο της μητέρας της το 1905, προσπάθησε να καθιερώσει τη συγκεκριμένη γιορτή προς τιμήν μόνο της δικής της μητέρας.

Το θέμα για τον εορτασμό της εν λόγω ημέρας, «έπεσε» ξανά στο τραπέζι το 1908 από την Jarvis, στο μνημόσυνο για τα τρία χρόνια από τον θάνατο της μητέρας της, με την ίδια να το επαναφέρει στο προσκήνιο, λέγοντας:

«Πρέπει να τιμούμε αυτήν που έχει κάνει τα περισσότερα πράγματα για εμάς».

Εν τέλει, δύο χρόνια αργότερα, η πολιτεία της Βιρτζίνια, απ’ όπου καταγόταν η Jarvis, αναγνώρισε την ημέρα ως επίσημη γιορτή, ενώ σταδιακά, με τη σειρά τους, ακολούθησαν την απόφαση αυτή και άλλες πολιτείες της Αμερικής, με διάφορες άλλες χώρες να ακολουθούν ανά τον κόσμο.

Η Anna Marie Jarvis (δεξιά) και η μητέρα της (αριστερά)

Πότε «πέφτει» η γιορτή της μητέρας;

Η ημερομηνία που γιορτάζεται η συγκεκριμένη μέρα αλλάζει από χώρα σε χώρα, παρόλα αυτά, στη συντριπτική πλειοψηφία της η γιορτή διεξάγεται μέσα στο μήνα Μάιο, με κύρια εξαίρεση τις χώρες του νοτίου ημισφαιρίου που την γιορτάζουν, κατά τους δικούς μας, χειμερινούς μήνες.

Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες, η γιορτή της Μητέρας είναι κινητή και γιορτάζεται πάντα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Για μια τόσο ξεχωριστή μέρα σαν κι αυτή, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τη σημασία αλλά και τη συμβολή της μουσικής, στην καλλιέργεια της ύπαρξής της, καθώς πολλά είναι τα τραγούδια που έχουν εμπνευστεί, γραφτεί, ή «τραγουδιούνται» για τις μαμάδες ανά τον πλανήτη.

Έτσι, εμείς εδώ στο InTownPost θα τηρήσουμε την «υπόσχεση» που δώσαμε στον τίτλο και θα κλείσουμε μουσικά, όπως μόνο εμείς ξέρουμε.

Μουσική αφιερωμένη στη μαμάδες λοιπόν, σήμερα…

 

«Άκου μάνα, για όλους έχει ο θεός…», τραγουδούν οι Active Member, σε μια low bap προσέγγιση… καθησυχασμού της μητέρας, που αγωνιά για το μέλλον του παιδιού της.

 

«Σε χρειάζομαι ακόμα μαμά…», υπενθυμίζει η Ευρυδίκη, με το κομμάτι της να αναβιώνει ξεχωριστές, μητρικές αναμνήσεις, απ’ αυτές που μας συνοδεύουν μια ζωή. Το συγκεκριμένο τραγούδι, υπογραμμίζει συν της άλλης, τη σημασία της ύπαρξης της μητέρας σε κάθε στάδιο της καθημερινότητάς μας.

 

«Μαμά που πας; Που πας μαμά;», τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε μια άκρως συγκινητική αντιμετώπιση της σχέσης μητέρας-γιού.

 

«Έτυχε να με γεννήσεις και ζωή να μου χαρίσεις, στον πιο δύσκολο καιρό, μάνα που ζω…». Ένα μεγάλο τραγούδι, από μια μεγάλη φωνή, αυτή του Δημήτρη Μητροπάνου. Το συγκεκριμένο κομμάτι προβάλει το… παράπονο ενός ενήλικου ανθρώπου για την κοινωνία στην οποία βρίσκεται, αλλά και για τις καταστάσεις που ζει, εξυμνώντας παράλληλα την ίδια του την ύπαρξη, μέσω της μητέρας του.

 

«Εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου και τότε μάνα, καλέ μάνα, τότε σε βάφτισα αρχηγό μου…» Η «Μπαλάντα της Ιφιγένειας», ένα τραγούδι μοναδικά ερμηνευμένο από την Χάρις Αλεξίου, υπήρξε το Νο1, «φορτωμένο» συναισθηματικά, τραγούδι, καθώς γράφτηκε από την ίδια, μετά τον χαμό της μητέρας της, Ιφιγένειας.

 

«Εκείνη…», μας τραγούδησε ο Φοίβος Δεληβοριάς, σε ένα ξεχωριστό πάντρεμα στίχων-μουσικής. Το τραγούδι του αυτό, αφορά στο αιώνιο «Οιδιπόδειο σύνδρομο» που αναπτύσσουν τα αγόρια για τη μητέρα τους, την οποία «καθρεφτίζουν» σε όλες τις υπόλοιπες γυναίκες που συναντούν, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

 

«Χτύπησες μήπως γιόκα μου, ψηλό μου κυπαρίσσι;». Ένα τραγούδι εξαιρετικά ερμηνευμένο από τον Παντελή Θαλασσινό, το οποίο εξυμνεί το μεγαλείο και τη μοναδικότητα της αγάπης της μάνας, την ανιδιοτέλειά της στις δυσκολίες (και όχι μόνο), αλλά και την ικανότητά της να βάζει το παιδί της πάνω κι από τον ίδιο της τον εαυτό.

 

«Παρηγοριά μου μες στις δύσκολες τις ώρες μου, με την αγάπη σου μου γλύκαινες τις μπόρες μου, μάνα μου…», τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης, σε ένα κομμάτι-ύμνο, όχι μόνο για την δική του, την κυρία Γεσθημανή, αλλά και για όλες τις μανάδες του κόσμου.

 

«Πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά…». Ένα από τα πιο συγκινητικά κομμάτια, αφιερωμένο όχι μόνο στη μητέρα της Τάνιας Τσανακλίδου, αλλά και σε όλες τις μαμάδες του κόσμου. Ένα κομμάτι κατ’ εξοχήν αφιερωμένο στην έννοια «μαμά», το οποίο υμνεί την ύπαρξή της, θίγοντας παράλληλα με προσεκτικό τρόπο το θέμα της απώλειας της μητέρας μας, αλλά και το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτήν. Τόσο δύσκολο να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου ακούγοντάς το.

Μαμά, σου το αφιερώνω…

Φιλιά,

Μαρκέλλα