fbpx

Μαζί ή Τίποτα

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Μαζί ή Τίποτα»                   

(Aus dem Nichts  / In the Fade)

 

  • Είδος: Κοινωνικό-πολιτικό δράμα
  • Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
  • Με τους: Ντάιαν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Ούλριχ Τουκούρ, Νουμάν Ατζάρ.
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Rosebud 21 / Seven Films
  • Διακρίσεις: Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας – Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών (Ντάινα Κρούγκερ).

Ο ταλαντούχος και πολλάκις βραβευμένος Τουρκογερμανός σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν («Μαζί, Ποτέ!», «Η Άκρη του Ουρανού», «Soul Kitchen», «Η Μαχαιριά», «»Αντίο Βερολίνο»), είναι από τους αγαπημένους auteur των Ευρωπαίων σινεφίλ και ιδιαίτερα συμπαθής στην Ελλάδα. Φέτος, με την κατάκτηση της Χρυσής Σφαίρας στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας, που συστήθηκε για τα καλά και στο κινηματογραφικό κοινό της αντιπέρα όχθης του Ατλαντικού, θα γίνει και των Αμερικανών. Αν και το θέμα που πραγματεύεται η ταινία και είναι η νεοναζιστική τρομοκρατία, δεν ξέρω πόσο θετικά θα τέρψει τα φυλλοκάρδια των Αμερικανών.

Η Γερμανίδα Κάτια (Ντάιαν Κρούγκερ, καταπληκτική), παντρεύεται στις φυλακές τον τιμωρημένο για εμπόριο ναρκωτικών, κουρδικής καταγωγής, σύντροφό της Νούρι (Νουμάν Ατζάρ). Ο Νούρι αποφυλακίζεται και ξεκινάει μια νέα ζωή, ανοίγοντας λογιστικό γραφείο, αφήνοντας πίσω του το παραβατικό παρελθόν του. Το ζευγάρι φέρνει στην ζωή τον γιο τους Ρόκο. Έπειτα από μερικά χρόνια, ένα πρωί, η Κάτια αφήνει στο γραφείο του άνδρα της τον μικρό Ρόκο για να τακτοποιήσει τις πρωινές δουλειές της. Το γραφείο του Κούρδου λογιστή γίνεται στόχος τρομοκρατικής, βομβιστικής επίθεσης με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ο πατέρας και μικρός γιός του. Ο κόσμος της Κάτιας διαλύεται κι αποφασίζει να δώσει τέρμα στην ζωή της, καθώς δεν υπάρχει κανένα νόημα πια, δίχως τον αγαπημένο άνδρα και παιδί της. Το μήνυμα του δικηγόρου της, πως συνέλαβαν τους δράστες της βομβιστικής επίθεσης της δίνει κουράγιο και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει στα έδρανα του δικαστηρίου τους δολοφόνους της οικογένεια της. Οι ένοχοι είναι μέλη νεοναζιστικής οργάνωσης με διεθνές δίκτυο δράσης, που φθάνει έως την Ελλάδα και την οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Η κατάθεση στη δίκη του Έλληνα χρυσαυγίτη και ιδιοκτήτη ξενοδοχείου Νικόλα Μάκαρη (Γάννης Οικονομίδης, καλός) και κάποια στημένα δικονομικά τερτίπια της υπεράσπισης, η δικαστικά έδρα αθωώνει τους νεοναζί, δολοφόνους βομβιστές και η Κάτια βρίσκεται σε απόγνωση. Αποφασίζει να πάρει τον νόμο στα χέρια της και να εκδικηθεί τον άδικο χαμό του άνδρα και του μικρού παιδιού της.

Είναι γνωστό, ότι η Ευρώπη βιώνει αισθητά στο πετσί της την ύστατη ζαριά του γερμανικού Ράιχ. Ο κόσμος το έχει τούμπανο και οι Γερμανοί κρυφό καμάρι, ότι σύσσωμο το βλέμμα του γερμανικού έθνους ήταν, είναι και θα είναι πάντα στραμμένο στο ένδοξο ναζιστικό παρελθόν τους και τα μεγαλεία τους. Όλα τα υπόλοιπα, περί μεταμέλειας και συγχωρήσεων είναι ψιμύθια για να βαυκαλιζόμαστε, πως όλα βαίνουν καλώς. Αυτό εκφράζει, έμμεσα και άμεσα ο Φατίχ Ακίν στην ταινία του και το αποτυπώνει, ο μπαγασας, εύστοχα, αρχής γενομένης με την δίκη παρωδία και τις συνοπτικές διαδικασίες που χρησιμοποιεί το δικαστικό σύστημα σε παρόμοιες περιπτώσεις. Το ναζιστικό τέρας υπάρχει και είναι ολοζώντανο στην σκοτεινή σπηλιά του, έτοιμο να κατασπαράξει ξανά το σύμπαν. Στην τελική απόφαση της Κάτιας, την οποία η Κρούγκερ ερμηνευτικά ανεβάζει στα ουράνια, ως γυναίκα, σύζυγος και μάνα, που ο δαίμονας του παρελθόντος αφάνισε στον παρόντα χρόνο τον κόσμο της δεν αντιδρώ διόλου, αλλά ως σκιά που κατάντησε μετά το τρομερό γεγονός που την βρήκε και την διαπίστωση, πως η χώρα της δεν ξέχασε, δεν τιμωρεί με την χειρότερη των ποινών, αντιθέτως υποθάλπει τέτοιους είδους ενέργειες, συμφωνώ με την κατάληξη της ταινίας που δίνει ο σκηνοθέτης. Καλή δουλειά του Ακίν, που αξίζει να δείτε για να διαπιστώσετε, πως εκείνο το παλιό, σκοτεινό τοπίο της πρόσφατης παγκόσμιας ιστορία, που μετατόπισε το κέντρο βάρους της ανθρώπινης προόδου στο σκότος είναι σε εγρήγορση. Εμείς οι Έλληνες το βιώνουμε αυτά τα χρόνια έντονα σε όλους τους τομείς, σαν να μην πέρασαν επτά δεκαετίες από την απελευθέρωση της χώρας μας.