«Κυρία από Τύχη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Madame) 

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Χώρα: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αμάντα Σθερς
  • Με τους: Ρόσι Ντε Πάλμα, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τόνι Κολέτ
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η Άν (Τόνι Κολέτ – καλή) και ο Μπομπ (Χάρβεϊ Καϊτέλ) είναι το πάμπλουτο, ζευγάρι Αμερικανών (δεύτερος γάμος για τον Μπομπ) που περνούν την κρίση της ηλικίας, αλλά και κάποια οικονομικά προβληματάκια, διαμένοντας στο Παρίσι. Το ζευγάρι με τις πολλές και σπουδαίες διασυνδέσεις και γνωριμίες για να δώσει εκ νέου σπίθα στον έγγαμο βίο, αλλά και για να πουλήσει έναν πίνακα του Καραβάτζιο ο Μπόμπ, ώστε να συνέλθει κάπως οικονομικά, φτιάχνει ένα κάλεσμα υψηλών προδιαγραφών μετά δείπνου. Ενώ γίνονται οι προετοιμασίες του πραγματικά επικού δείπνου με εκλεπτυσμένους, κοσμοπολίτες προσκεκλημένους, η οικοδέσποινα Άν ανακαλύπτει ξαφνικά, ότι οι παρευρισκόμενοι θα είναι 13. Στον πανικό της επάνω πιέζει την πιστή της οικιακή βοηθό Μαρία (Ρόζι ντε Πάλμα – εντελώς έξω από τα νερά της η μούσα του Αλμοδοβάρ) να μεταμφιεστεί σε μία μυστηριώδη Ισπανίδα αριστοκράτισσα για να καθίσει μαζί τους στο τραπέζι και να αποφευχθεί ο γρουσούζικος αριθμός. Κάτι το άφθονο κρασί, κάτι η χαριτωμένη κουβεντούλα φέρνουν κατά λάθος την Μαρία κοντά σε έναν βουτυράτο, Άγγλο γόη, έμπορο έργων τέχνης, τον Ντέιβιντ (Μάικλ Σμάιλι – καλός), που την ερωτεύεται αθεράπευτα. Ένα ρομάντζο γεννιέται και η Άν θα αναγκαστεί να κυνηγήσει την οικιακή βοηθό σε όλο το Παρίσι, με σκοπό να δώσει ένα τέλος σ΄ αυτή την απρόσμενη ιστορία.

Η Αμαντά Κεφελέκ Μαουρανί, κατά κόσμον Αμαντά Σθερς είναι η σκηνοθέτις της εν λόγω ταινίας, η οποία πριν καταπιαστεί με τον φακό της κάμερας για να «γράψει» στο πανί κινηματογραφικούς χαρακτήρες, έγραφε επιτυχημένες νουβέλες και μυθιστορήματα, για τα οποία μάλιστα, η γαλλική κυβέρνηση διακόσμησε το μπούστο της με το ιπποτικό μετάλλιο των  Τεχνών και των Γραμμάτων, ενώ το πρώτο της έργο  με τον τίτλο: «Le Vieux Juif Blonde» («Ο Ξανθός, Παλαιός Εβραίος», κάπως) διδάσκεται στο Χάρβαρντ. Τα δε βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 14 χώρες. Είναι η δεύτερη κατά σειρά  ταινία της, ενώ η τρίτη ετοιμάζεται στο Ισραήλ με τον τίτλο: «Holy Lands». Μεγάλη γοητεία η κάμερα, ακόμη μεγαλύτερη να διαχειρίζεσαι αστέρες του Χόλιγουντ, όπως τον θρυλικό Καϊτέλ και την απίθανη Κολέτ. Οι περιφερειακοί ήρωες της Σθερς κινούνται ικανοποιητικά στο plot. Εκεί που τα χάνει η σκηνοθέτις είναι στην διαχείριση της πληθωρικής περσόνας Ρόσι Ντε Πάλμα, που το γνωστό ταπεραμέντο της Ισπανίδας φαίνεται κομμάτι ζόρικο. Ενώ η κάμερα είναι επικεντρωμένη πάνω στην Ρόσι, η μοναδική ανεκμετάλλευτη φιγούρα σε όλη την ταινία είναι η ίδια η Ρόσι. Τώρα, εύλογα θα μου πεις, πως δεν είναι όλοι Αλμοδόβαρ, ούτε Γούντι Άλεν. Η άμοιρη Ισπανίδα ηθοποιός βάζει τα δυνατά της, αλλά υπάρχει ένα τεράστιο φρένο στην σκηνοθεσία και στο σενάριο που δεν την αφήνει να απελευθερωθεί και η ταινία γίνεται κάτι προς το φτηνό «Αχ, Αυτή Η Γυναίκα μου». Όχι, η Αλικούλα είναι σαφώς ανώτερη και η μπριόζα Μαρία Κωνσταντάρου στο κείμενο του Τσιφόρου άψογη. Η Ρόσι έχει ξενερίσει εντελώς και ούτε ο Χάρβεϊ, ούτε η Τόνι, ούτε το πλουμιστό, κυριλέ, παραμυθένιο διάκοσμο της ιστορίας διασώζουν την κατάσταση. Τα δε υποτιθέμενα μηνύματα που θέλει να περάσει περί ταξικών διαφορών, ούτε η ίδια η σκηνοθέτις δεν τα πιστεύει. Μπουρλότοοοο, θα φώναζε η Σαπφώ!!!!