fbpx

Καλπάζοντας με το Όνειρο

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Καλπάζοντας με το Όνειρο»                     

(The Rider)

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Σκηνοθεσία: Κλόε Ζάο
  • Με τους: Μπρέιντι Τζάντρο, Τιμ Τζάντρο, Λίλι Τζάντρο
  • Διάρκεια: 105’
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο (Art Cinema) στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών 2017Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας  – Νύχτες Πρεμιέρας

Το παράδοξο, αλλά και ευχάριστο συνάμα της ταινίας είναι, ότι το πνεύμα της «παραμελημένης» ή αγνοημένης από πολλούς Άγριας Δύσης (με κεφαλαία και οι δυο λέξεις), ζωγραφίζεται και φορμάρεται καλόπιστα, αγκαλιάζεται ευγενικά και ανθρώπινα από μια σκηνοθέτιδα, που γεννήθηκε στο Πεκίνο, τελείωσε το γυμνάσιο στο Λονδίνο και ακολούθησε κολεγιακές σπουδές πολιτικών επιστημών και μεταπτυχιακό στην σκηνοθεσία στις ΗΠΑ.  Από το μικρομηκάδικο σύμπαν, που ξεκίνησε ως παραγωγός και σκηνοθέτις το 2008, η Κλόε Ζάο, ντεμπουτάρισε στις μεγάλου μήκους ταινίες το 2015 με το «Songs My Brothers Taught Me» (Τραγούδια που μου Έμαθαν τα Αδέρφια μου), ταινία που στην χώρα μας προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας  – Νύχτες Πρεμιέρας, όπως άλλωστε και το «Καλπάζοντας με το Όνειρο», όπου η εν λόγω ταινίας της βραβεύτηκε με την Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας. Την παραγωγή, μάλιστα, στην πρώτη της ταινία την ανέλαβε ο γνωστός ηθοποιός Φόρεστ Γουίτακερ. Το δεύτερο σημαντικό είναι ότι η Κινέζα Ζάο στρέφει για δεύτερη συνεχομένη φορά το ενδιαφέρον της στα γεωλογικά διαβρωμένα Badlands της Νότιας Ντακότα, εκεί που λευκοί και Ινδιάνοι συνυπάρχουν απόλυτα συνδεδεμένοι με την γεωφυσική ταυτότητα της περιοχής, δηλαδή την ζόρικη ανάσα που εκπέμπει το προϊστορικό αργιλώδες, άλλοτε κόκκινο, άλλοτε γκρίζο χώμα της περιοχής, το γεμάτο ιστορία, συναίσθημα και χρώμα. Μακρύτερα από την οπτική του βίαιου «Badlands» (1973) του Τέρενς Μάλικ και του ρομαντικού «Γητευτή των Αλόγων» (1998) του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στον ίδιο χώρο, που σήμερα κατοικείται από έναν αρκετά σημαντικό αριθμό ανθρώπων της φυλής των Λακότα (γνωστοί και ως Σιού), η Ζάο ρίχνει τον φακό της κάμερας, αποτυπώνοντας τον άνθρωπο, τα άλογα, που είναι αδιάσπαστο κομμάτι των ζωών τους, την απεραντοσύνη του τόπου, την αποξένωση, το χαμένο όνειρο και τον επαναπροσδιορισμό της όποιας πορείας ζωής.

Ο Μπράντι Μπλάκμερν (Μπράντι Τζάντρο που διαμένει στη Νότια Ντακότα – πολύ καλός), εκτός του ότι είναι ανερχόμενος αστήρ του ροντέο, είναι και εξαιρετικός horse whisperer, διαθέτοντας την ικανότητα να συνδέεται με την ψυχοσύνθεση των αλόγων. Η βίαιη πτώση του από το άγριο άλογο σε έναν αγώνα προκαλεί σοβαρό τραύμα στο κεφάλι του. Έπειτα από τριήμερο κώμα και ένα βαρβάτο χειρουργείο, που του τοποθέτησαν μεταλλική πλάκα γύρω από τον τραυματισμένο εγκέφαλο του, το ιατρικό πόρισμα κατέληξε ρητώς, ότι πρέπει να αποτραβηχτεί εντελώς από το σπορ, καθότι κινδυνεύει να πεθάνει. Ο Μπράντι που ζει στην φάρμα με τον πατέρα Τιμ (Γουέιν Τζάντρο – πραγματικός πατέρας και στην ζωή), αλλά και με την, ολίγον καθυστερημένη νοητικά, καλόκαρδη, αδελφή του, Λίλι (Λίλι Τζάντρο – πραγματική αδελφή του και στην ζωή, που πάσχει από αυτιστική διαταραχή, γνωστή και ως σύνδρομο Άσπεργκερ), αγοράζουν άλογα, τα εξημερώνουν και τα μεταπωλούν. Ο τραυματισμός ενός καλού αλόγου που εκπαιδευόταν από τον Μπράντι και η θανάτωσή του φέρνουν όλα τα σχέδια της οικογένειας πίσω. Η οικονομική ανέχεια, τα χρέη του πατέρα, οι ανάγκες και η φροντίδα της Λίλι είναι τα αδιέξοδα που δημιουργούν τις εσωτερικές συγκρούσεις του νεαρού Ινδιάνου – κάου μπόι. Ταυτισμένος απόλυτα με την ιδιοσυγκρασία των αλόγων, θεωρεί τον τραυματισμό και την απομάκρυνση του από τον στίβο ως το τέλος της ζωής του.  Παράλληλα επισκέπτεται στο νοσοκομείο και τον τετραπληγικό, συνομήλικο φίλο του, πρώην φίρμα των ροντέο στο να ιππεύει άγριους ταύρους, ο οποίος από πέσιμο κι αυτός κυριολεκτικώς σακατεύτηκε. Η ζωή, όμως του Μπράντι είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το ροντέο και η απαγόρευση από το άθλημα τον οδηγεί σε ομιχλώδη σταυροδρόμια που πρέπει να ξεκαθαρίσει και να αποφασίσει.

Η πραγματική οικογένεια και οι φίλοι του νεαρού παίζουν την φανταστική εκδοχή των εαυτών τους επικεντρωμένο, βέβαια, το σενάριο στην προσωπικότητα του Μπράντι, που ότι συμβαίνει στην ταινία έχει γίνει στην πραγματικότητα. Η ταινία δεν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά είναι ένα πραγματικό γεγονός. Η Ζάο δείχνει την άλλη πλευρά της αμερικανικής υπαίθρου, απαλλαγμένη από την βία και το νοσηρό, εγκληματικό περιβάλλον, που συνήθως διακρίνει αυτό το κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού. Τρυφερή, πιο εσωτερική και διόλου εμμονική, αφήνει ελεύθερο το πνεύμα της περιοχής να την συνεπάρει στην πανέμορφη αγρίλα που διαμορφώνει χαρακτήρα. Ένα υβριδικό φιλμ που ισορροπεί καλά ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και στην μυθοπλασία, με ηθοποιούς τους ίδιους τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας του Μπράντι και της οικογένεια του. Οι φόρμες της Ζάο είναι ευκίνητες και δένουν σταθερά και με γνώση την ζώσα εξάρτηση των ανθρώπων της συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής που έχουν με την φύση. Άλλωστε, το ινδιάνικο φτερό που στολίζει το καουμπόικο καπέλο τους για να θυμούνται την καταγωγή τους είναι κι αυτό ένα στοιχείο του σύγχρονου υβριδισμού, ένεκα επιβίωσης, βεβαίως βεβαίως!