fbpx

«Καλοκαιρινές Νύχτες»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Hot Summer Nights)

 

  • Είδος: Νεανικό δράμα
  • Χώρα: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ελάιτζα Μπαίνουμ
  • Με τους: Τίμοθι Σαλαμέ, Μάικα Μονρό, Αλεξ Ρόου, Εμορι Κόεν
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Seven Films

Εάν σταθώ και μετρήσω τις ταινίες της τελευταίας εικοσαετίας, που έχουν ως θέμα την ενηλικίωση θα καταγράψω πάνω από 100. Από αυτές να αξίζουν βαριά βαριά οι δέκα. Ε, από τις δέκα οι εννιά είναι πλήρως ενταγμένες στις παραβατικές συμπεριφορές. Ο έφηβος άνευ οράματος, ο έφηβος κενός ονείρων, που μεταπηδά στην ενηλικίωση και στον πρώτο έρωτα, κρατώντας ανά χείρας το διαβατήριο που γράφει: «τώρα η ζωή σου ανήκει», να διαπερνά τον τοξικό δίαυλο του εγκλήματος, των ναρκωτικών, του τζόγου, του εύκολου χρήματος, γενικά της μαλακίας του περιθωρίου για να καταλήξει στον θάνατο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε κέντρα αποτοξίνωσης και αναμορφωτήρια με κατεστραμμένο μέλλον. Θα σκεφτείς, ότι με πιάνει το συντηρητικό μου και ακυρώνω τα υπάρχοντα δεδομένα της κοινωνικής απραξίας και της νωθρότητας των τελευταίων πενήντα χρόνων. Κάθε άλλο! Αυτές είναι οι ηλεκτρισμένες σκέψεις που με τοποθετούν για να γράψω τα ανωτέρω και τα κάτωθι. Το παγκόσμιο γίγνεσθαι, αναφερόμενος στο μεγαλύτερο ποσοστό των νέων ανθρώπων που αναζητούν ένα φυσιολογικό παρόν για να απλώσουν το ενδιαφέρον μέλλον τους, δίνει τρεις κατευθύνσεις με φωτεινά βέλη που οδηγούν, είτε στο να καταταγεί ο νέος άνθρωπος στην μεγάλη οικογένεια της στρατιωτικής δύναμης της όποιας χώρας δίχως σκέψη, απλά για τα φράγκα, την στολή, την εμπειρία και την δράση, είτε να «μυηθεί» στις σκοτεινές τέχνες του περιθωρίου, είτε να ακολουθήσει την εκπαιδευτική μόρφωση και να σκλαβοποιηθεί, εν παρόδω, στο κοινωνικό σύστημα που του προτείνουν. Αυτά βέβαια για την μπλέμπα γιατί η άρχουσα τάξη το έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο της. Τα παλαιότερα χρόνια η ενηλικίωση και η πρώτη γνωριμία των εφήβων με το βασίλειο του έρωτα γινόταν μέσα από διαδικασίες ιδιαίτερες, άλλοτε ειρηνικές και συναισθηματικές και άλλοτε πολεμικές και βίαιες , θέτοντας ο κάθε έφηβος εαυτόν σε κρίση και ανταγωνισμό, όταν τα πρότυπα τους, οι καθαρές γραμμές μίμησης δεν ήταν η λαμογιά, η ξεφτίλα και η ισοπέδωση των αξιών. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα είναι ο πρώτος μπαγάσας που μαρκάρισε ανεξίτηλα το είδος της απραξίας στους εφήβους και την αναζήτηση της ανούσιας δράσης με την ταινία «Επαναστάτες Χωρίς Αύριο» (Outsiders το 1983) για να δώσει την χαριστική βολή την ίδια χρονιά με φιλοσοφικό υπόβαθρο και άκρως βαθύ πολιτικό σχόλιο για το τι θα ακολουθούσε στον κάθε νέο της δυτικής κοινωνίας με την μεγαλειώδη, ασπρόμαυρη ταινία του «Ο Αταίριαστος» (Rumble Fish 1983). Αυτές οι δυο ταινίες ήταν τα πραγματικά προφητικά μηνύματα, η κατάθεση της άποψης με παρρησία και γνώση από έναν τρισμέγιστο δημιουργό της 7ης Τέχνης. Από εκεί και έπειτα όλες οι ταινίες που έχουν θεματική την ενηλικίωση είναι δημοσιογραφικές καταγραφές ενός ζοφερού εφηβικού παρόντος δίχως αύριο, που όλες μοιάζουν μεταξύ τους. Διαλυμένα σπιτικά, μαγκιές, γκόμενες μύθοι, αβαθείς αστικοί ή επαρχιώτικοι προβληματισμοί, μουντάδα, ψυχοπλάκωμα και εφηβικά κοκόρια, θηλυκές κοτούλες, που αναζητούν δράση για να γίνουν τα μεν αγόρια άνδρες και οι δε κοπελίτσες γυναίκες. Καμιά πρόταση, κανένα φως δεν ανάβει στο πορτατίφ του κομοδίνου της κινηματογραφικής έμπνευσης. Καλλιτεχνίζοντα ταινιάκια δίχως λόγο ύπαρξης με ωραίους νέους που φλερτάρουν βαρβαρικά και με αγνωσία το έρεβος. Ό, τι και να πεις, πως η ταινία είναι καλή, διαθέτει ενδιαφέρον δραματικό στοιχείο, καλό σενάριο, στυλάκι, μουσικούλες ωραίες, μοντάζ σκερτσόζικο και αθώο συναίσθημα, πίστεψε με, ότι δεν θα με πείσεις. Το δια ταύτα μετράει στην τέχνη, που θέλει να εκφράσει την εποχή της και να την ντύσει ζεστά με κατανόηση και θετική προοπτική αλλαγής, εφόσον αναφερόμαστε στους νέους. Η ταινία του πρωτεμφανιζόμενου Ελάιτζα Μπαίνουμ είναι η προσωπική του κάβλα να φτιάξει εικόνα και ατμόσφαιρα. Ο απόηχος του όμως είναι κούφιος, μιμητικός και η γεύση του ίδια με μερίδα φαγητού συσσιτίου. Ευχαριστώ δεν θα πάρω, είμαι φαγωμένος.

 Καλοκαίρι του 1991. Ο Ντάνιελ Μίντλετον (Τιμοτέ Σαλαμέ – καλός) είναι ένας συμπαθέστατος αλλά αδέξιος κοινωνικά έφηβος, που μόλις έχει τελειώσει το λύκειο. Η μητέρα του τον στέλνει να περάσει το καλοκαίρι του στη θεία του, στο Κέιπ Κοντ, μια παραθαλάσσια τουριστική περιοχή στα βορειοανατολικά των ΗΠΑ, στην πολιτεία της Μασαχουσέτης. Απώτερος στόχος της είναι να  χαλαρώσει ο γιος της, να κοινωνικοποιηθεί, για να συνέλθει από την απώλεια του πατέρα του και να «ανδρωθεί» πριν πάει στο κολέγιο. Ο Ντάνιελ δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην ανθρωπογεωγραφία της περιοχής έως ότου συναντά τον Χάντερ Στρόμπερι (Άλεξ Ρόου – καλός). Ο Χάντερ είναι το τοπικό «κακό παιδί». Βγάζει φράγκα πουλώντας μαριχουάνα σε ευκατάστατους παραθεριστές ενώ λειτουργεί ως κέρβερος απέναντι σε πλημμυρισμένους με ορμόνες νεαρούς, που βάζουν στο μάτι την μικρότερη αδελφή του, την ΜακΚέιλα (Μάικα Μονρό – καλή). Διαισθανόμενος ότι μπροστά του ανοίγεται μια σπουδαία ευκαιρία, ο Ντάνιελ πείθει τον Χάντερ να συνεργαστούν, διακινώντας «χόρτο» σε όλον τον Κόλπο, καθώς η αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού εντείνεται. Η δουλειά πηγαίνει εξαιρετικά καλά και ο Ντάνιελ αποκτά αυτοπεποίθηση τόση ώστε να εξομολογηθεί στην ΜακΚέιλα τον έρωτά του για εκείνην, κρατώντας τη σχέση τους κρυφή, ιδίως από τον Χάντερ. Πόσο, όμως, μπορεί να κρατήσει αυτή η περίοδος ευφορίας για τον Ντάνιελ; Είναι και μια γιγαντιαία καταιγίδα που πλησιάζει την περιοχή.