fbpx

Ιστορίες Μιας Νύχτας

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

  «Ιστορίες Μιας Νύχτας»                 

(Posoki / Directions)      

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ
  • Με τους: Βασίλ Βασίλεφ-Ζουέκα, Ιβάν Μπάρνεφ, Ασέν Μπλατέτσκι, Ιρίνι Ζαμπόνας
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Ama Films

Η παγκόσμια κρίση έχει γίνει το πεδίο κινηματογραφικής δημιουργίας ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια. Σενάρια και ταινίες, πλήθος ιστοριών με πρωταγωνιστές, κυριολεκτικά, «πεταμένους» στο μάτι του κυκλώνα της πτώσης αξιών έχουν πλέον τον πρώτο λόγο. Ταινίες μέτριες, καλές, έξυπνες, ταινίες που αφηγούνται τον κατακερματισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ταινίες με ελάχιστα φωτάκια αισιοδοξίας ολοένα πλασάρονται στα μπροστινά ράφια της παγκόσμια φιλμογραφίας. Καμιά, βέβαια, δεν προτείνει τις λύσεις, ούτε προσφέρει διεξόδους. Απλές καταγραφές είναι με το ρούχο του fiction. Η βαλκανική και η ευρύτερη ευρωπαϊκή κοινωνική και πολιτική χαρτογράφηση της νέας κατάστασης πραγμάτων συμμαζεύει τα περιθώρια της και αυτοπροβάλλεται παντιοτρόπως. Η Ευρώπη, που είχε μάθει «αλλιώς» (εξαιρούνται κάποιες χώρες που η κρίση δεν τις άγγιξε) περισσότερο όμως οι πληγέντες κάτοικοι του ευρωπαϊκού νότου, με χαμένο το πνεύμα τους, πατημένη την αισιοδοξία στο έδαφος, μαύρες, πρωταγωνιστικές σκιές στην αυξανόμενη φτώχια και την ανισότητα πλημυρίζουν ολοένα αβεβαιότητα, οπότε και αγανάκτηση. Στην εξελισσόμενη τρέλα του κατήφορου προσπαθούν οι άνθρωποι να κρατηθούν όρθιοι.   

Έντιμος και ηθικός άνθρωπος ο Μίσο, πρώην εργολάβος έργων οδοποιίας, στην οικονομική ύφεση της Βουλγαρίας έπιασε το τιμόνι του ταξί για να επιβιώσει μέχρι να εγκριθεί το τραπεζικό δάνειο και να ανοίξει ξανά τα επιχειρηματικά φτερά του σε ένα καλύτερο αύριο. Το τραπεζικό κύκλωμα είναι «λαδιάρικο» και νοσηρό, τον ταλαιπωρεί για να του αποσπάσει μίζα και ο Μίσο καταγγέλλει τους τραπεζικούς μηχανισμούς ότι δεν λειτουργούν με διαφανείς διαδικασίες. Η επιτροπή δεοντολογίας τον «συνδέει» κανονικά και ο διεφθαρμένος διευθυντής της τράπεζας τον απειλεί, πως εάν δεν αποσύρει την καταγγελία και να «ρίξει» μπανκουί το χρήμα δεν θα εγκρίνει το δάνειο και θα κατάσχει τα μηχανήματα και την μάντρα του, καταστρέφοντας τον. Στις στενωπούς της απελπισίας και φουλ οργισμένος ο Μίσο, πυροβολεί τον «λαδιάρη» τραπεζικό, τον σκοτώνει και στην συνέχεια αυτοπυροβολείται. Μεταφέρουν τον αυτόχειρα στο νοσοκομείο, είναι κλινικά νεκρός και οι γιατροί ετοιμάζονται να μεταμοσχεύσουν την καρδιά του ταρίφα σε έναν καρδιοπαθή αρτοποιό. Η εν ψυχρώ δολοφονία από τον απελπισμένο ταξιτζή λαμβάνει κοινωνικό-πολιτική διάσταση σε εθνικό επίπεδο, τα ΜΜΕ οργιάζουν και με «χαλί» την ραδιοφωνική έξαρση του συμβάντος σε μια νύχτα ζούμε πέντε διαφορετικές ιστορίες από ταρίφες στην Βουλγαρία της χαμένης ελπίδας.

Παιδίατρος και βραβευμένος σκηνοθέτης ο Βούλγαρος Στέφαν Κομαντάρεφ (O Κόσμος Είναι Μεγάλος και η Σωτηρία της Ψυχής βρίσκεται στη Γωνία – 2008) καταγράφει ρεαλιστικά, αληθινά την παρούσα κατάσταση της χώρας του, χρησιμοποιώντας ότι πιο vivid υπάρχει στην ροή του καθημερινού μόχθου. Τους ταξιτζήδες άνδρες και μια γυναίκα ανάμεσά τους να απλώνουν την παρούσα αλλά και την παρελθούσα εικόνα της βαλκανικής, όμορης χώρας. Χώρας με κλονισμένο το νευρικό της σύστημα, δίχως μεταρρυθμιστές ηγέτες και ουδένα όραμα καλυτέρευσης, αλλά διαφθορά, απαξία και πολίτες τρίτης κατηγορίας. Ιστορίες ενδιαφέρουσες, μέχρι κεραίας, με τα ανθρώπινα αντανακλαστικά να σπαρταράνε στην κάμερα του  Κομαντάρεφ, αναδύοντας περισσότερο την θλίψη, παρά την αισιοδοξία. Άνθρωποι με τραυματισμένο παρελθόν, άνθρωποι βασανισμένοι, άνθρωποι χαμένοι στην απέλπιδη κίνηση της ζωής, άνθρωποι με καμένα όνειρα, διανύουν χιλιόμετρα στην πόλη που εργάζονται μεταφέροντας επιβάτες, που με τον τρόπο και το σκεπτικό τους φωτίζουν το σκοτεινό κάστρο του ανθρώπινου εγκλωβισμού. Ο σκηνοθέτης δεν εξυψώνει τον συμπαθητικό κλάδο των αγαπητών ταξιτζήδων, απλά τον χρησιμοποιεί, όπως και το ό,τι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο δεν ισχύει εδώ. Το καλό και το αντίθετο του είναι παρόντα καθ΄ όλη την διάρκεια των νυχτερινών διαδρομών – ιστοριών, είτε αυτό εκπορεύεται από την θέση του οδηγού, είτε την θέση του επιβάτη. Ο κινηματογραφικός φακός κοντά, καταπάνω σε πρόσωπα που αναζητούν λύσεις και δεν τις βρίσκουν. Ένας έντονος μικρόκοσμος γεμάτος αντιθέσεις, αποτυπωμένος αντικειμενικά, στιβαρά και χαλαρά, σκληρά και ευαίσθητα. Σύγχρονο, κοινωνικό patchwork με την αλληλεγγύη, την λύτρωση, την εκδίκηση και την αυτοδικία σε μοιρασμένα, κινηματογραφικά καρέ, όλα προσεγμένα, υπέροχα φωτογραφημένα και με καλές ερμηνείες.