«Ισπανική «Ειδοποίηση», «παγωμένος» Κιάνου Ριβς και Αλέν Ντελόν από το 1976»: οι ταινίες της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ταινία: «The Lord of the Winds ΧΧΙ: 23 Ιουλίου 2018 – Returne of Dudes». Σενάριο: Το γνωστό. Είδος ταινίας: Sequel της επιτυχημένης, δραματικής, εικοσαλογίας, θρίλερ καταστροφής αποπροσανατολισμού με αρχή, μέση και τέλος. Σκηνοθέτες: Ο βραβευμένος, βετεράνος «Στρατηγός Άνεμος» και η πρωτοεμφανιζόμενη «Ασύμμετρη Απειλή». Παραγωγή: Διεθνής. Τόπος γυρισμάτων: Μια χώρα που αιώνες την έχουν βάλει στο Μάτι. Φωτογραφία: Παραπλανητική, άγρια, σοφά προσανατολισμένη. Μουσική: A cappella των καινούργιων χιτς «Nekri Politia!», «Χωρίς Ελπίδα», «Kimisou kai Sou Parigila sta Xena ta Prikia sou», σε falsetto (τεχνική που χρησιμοποιούν οι φωνές για να πετύχουν φθόγγους που ξεπερνούν την κανονική έκταση της φωνής τους) από τις χορωδίες «Black Shadows» και «Vor Macedo», ενώ το «Xipna Agapi mou» αφαιρέθηκε, για ακόμα μια φορά, από την παραγωγή. Μοντάζ: Η ελίτ της μονταζιέρας «Ola ta Sfazo Ola ta Macherono». Ήχος: Όσο πιο έντονος και απάνθρωπος, τόσο πιο πλάγιος και αποπροσανατολιστικός. Εφέ: Μόνο φυσικά, ρεαλιστικά, ακραία και ανατριχιαστικά. Πρωταγωνιστούν: Ψυχές χαμένες, μικροί άγγελοι και κάμποσοι αγνοούμενοι, αναλώσιμοι – για αυτούς – «κομπάρσοι», ήρωες της ζωής. Μότο της ταινίας: «Κάτι δυνατό και κολασμένο θα σε κάνει να κοιτάξεις αλλού, γιατί εκεί που κοιτάς με ενοχλείς και δεν μπορώ να κάνω σωστά την δουλειά μου». Διάρκεια ταινίας: 100 χρόνια και βάλε. Διανομή: Kota Entertaiments.Προβάλλεται: Στις κατασκότεινες αίθουσες του μυαλού τους. Τελικά, η ζωή δεν μιμείται το σινεμά… το ξεπέρασε!      

«Ο Κύριος Κλάιν»

(Mr. Klein)

 

  • Είδος: Δράμα (1976)
  • Χώρα: Γαλλία
  • Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Λόζι
  • Με τους: Αλέν Ντελόν, Ζαν Μορό, Φρανσίν Μπερζέ
  • Διάρκεια: 123’
  • Διανομή: Bibliotheque

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό φιλμ, δια χειρός του σπουδαίου Αμερικανοϊουδαίου, βραβευμένου σκηνοθέτη Τζόζεφ Λόζι (14 Ιανουαρίου 1909 – 22 Ιουνίου 1984) και μαθητή του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο Λόζι στην δεκαετία του ’50 καταχωρήθηκε με αρκετούς ακόμα διάσημους, Αμερικανούς σκηνοθέτες της εποχής στην γνωστή, χολιγουντιανή, μαύρη λίστα ένεκα των αριστερών πεποιθήσεων του, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από τις ΗΠΑ και να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Άκρως πολιτικοποιημένος ο Τζόζεφ Λόζι σκηνοθέτησε σε καφκική ατμόσφαιρα τον Αλέν Ντελόν στο ψυχολογικό δράμα «Ο κύριος Κλάιν». Η ταινία, που θεωρείται μια από τις καλύτερες του, καθώς εντάσσεται και στην τελευταία του δημιουργική πεντάδα (1976) πριν αποχωρήσει ο σκηνοθέτης από τα γήινα, εγκατεστημένος πάντα στην Αγγλία, με βάση τον νομιναλισμό στήνει ένα μοναδικό παιχνίδι με δύο άνδρες στην κατεχόμενη Γαλλία του 1942, που φέρουν το ίδιο όνομα: Ρόμπερτ Κλάιν. Ένας πλούσιος μπον βιβέρ που εκμεταλλεύεται τα σημεία των καιρών, θησαυρίζοντας από την ανάγκη των ανθρώπων και ένας αριστερός, αντιστασιακός, Ιουδαίος συνονόματος, ο οποίος κάνει την ίδια δουλειά με τον πλούσιο Κλάιν. Ο μαρξιστής Λόζι ανοίγει διάπλατα το πολεμικο-πολιτικό ταμπλό, «ξεσκονίζοντας» περίτεχνα τα σκοτεινά σημεία για την συνεργασία των γαλλικών αρχών με τους κατακτητές Ναζί και το πως συμπεριφέρθηκαν στους διωκόμενους Ιουδαίους. Η πραγματικά δυνατή σκηνοθεσία του, η εκπληκτική ερμηνεία του Αλέν Ντελόν και μια καλή συμμετοχή της Ζαν Μορό οδήγησαν την ταινία στις Κάνες για να χαθεί ο Χρυσός Φοίνικας από τον «Ταξιτζή» του Σκορσέζι.

Παρίσι, 1942. Ο έμπορος τέχνης Ρόμπερτ Κλάιν (Αλέν Ντελόν) δείχνει παγερά αδιάφορος απέναντι στην επικρατούσα κατάσταση, καθώς η Γαλλία είναι υπό της γερμανικής κατοχής. Ο Κλάιν θεωρεί πως όλα βαίνουν καλώς γύρω του και κοιτάει να περνάει καλά στη ζωή του με την ερωμένη του, εκμεταλλευόμενος την κατάσταση και τις ανάγκες των Ιουδαίων για να πλουτίσει, αγοράζοντας σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές πολύτιμα και πανάκριβα έργα τέχνης, τα οποία επανεκδίδει στο όνομά του σε μία εβραϊκή εφημερίδα. Σύντομα όμως θα μπλέξει επικίνδυνα, όταν θα διαπιστώσει ότι υπάρχει κι άλλος που κάνει ακριβώς την ίδια κομπίνα, είναι Ιουδαίος και χρησιμοποιεί το δικό του όνομα. Θα ζητήσει βοήθεια απ’ τις αρχές για να ξεσκεπαστεί ο απατεώνας, αλλά διαπιστώνει, πως δεν μπορεί να βοηθηθεί από κανέναν κι από πουθενά. Αποφασίσει να ψάξει μόνος του για να ανακαλύψει τον μυστήριο άντρα. Και ο εφιάλτη αρχίζει.

«Το Μυστικό της Πεταλούδας»

(El Aviso)

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Χώρα: Ισπανία
  • Σκηνοθεσία: Ντανιέλ Καλπάρσορο
  • Με τους: Ραούλ Αρεβάλο, Αούρα Γκαρίντο, Ούγκο Άμποες, Μπελέν Κουέστα, Αϊτόρ Λούνα
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Seven Films

Ακόμα μια κινηματογραφική παραγωγή με ελληνικό τίτλο του ασχέτου. Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας του Ντανιέλ Καλπάρσορο είναι «El Aviso», δηλαδή, «Η Ειδοποίηση». Τώρα, τι δουλειά έχουν οι πεταλούδες και τα μυστικά τους, μόνο ο υπεύθυνος άνθρωπος που ανέλαβε τον ρόλο του «νονού» ως προς το ελληνικότερο της απόδοσης του τίτλου το γνωρίζει. Καμία ροζ, κιτρίνη ή παρδαλή πεταλουδίτσα δεν κρύβει κάποιο μυστικό στην ταινία, παρά μόνο κάτι ενοχλητικά, θορυβώδη, φαντασιακά έντομα και κάμπιες που στοιχειώνουν τον πρωταγωνιστή. Κι αν χρειάζεται να σταθούμε στο γνωστό «φαινόμενο της πεταλούδας»,  – μάλλον αυτό συμβαίνει γι αυτό και τα ενοχλητικά έντομα –  που γλαφυρά το αποδίδουν στην θεωρία του χάους, πάλι, ρε γαμώτο, είναι άσχετο με το πλαίσιο της ταινίας στην ντετερμινιστική βάση του εν λόγω σεναρίου. Τέλος πάντων, αρκετά με τον τίτλο.  Ο ισπανικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο καλό θρίλερ περιπέτειας και ο Ισπανός, σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης, ο 50χρονος Ντανιέλ Καλπάρσορο («Ποιος Κλέβει Ποιον;»), υπηρετεί καλά το συγκεκριμένο είδος. Ανάμεσα στους γραφιάδες του σεναρίου, Πάτζι Αμέσκουα, Χόρχε Γκεριγκαετσεβαρία (ο Ντανιέλ Καλπάρσορο αυτή την φορά μόνο σκηνοθετεί), συμμετέχει και o Αμερικανός Κρις Σπάρλινγκ, υπεύθυνος για το σενάριο της Αμερικανο-Γαλλικο-Ισπανικής ταινίας «Burriet» (2010) του Ροντρίγκο Κορτέζ με τον Ράιαν Ρέινολντς. Το σενάριο, τώρα, «Του Μυστικού της Πεταλούδας»  (El Aviso), βασίζεται στην πρώτη νουβέλα του βραβευμένου, 39χρονου Ισπανού συγγραφέα Πολ Πεν. Η αριθμητική αλληλουχία γεγονότων με φόνους, αλλά και εγκληματικών ενεργειών που αναπτύσσεται σε μια χρονική περίοδο, περίπου ενός αιώνα, ξεκινώντας από το 1913, αποκαλύπτουν μια διαχρονική, μαθηματική εξίσωση με αποτέλεσμα συγκεκριμένης ημερομηνίας τέλεσης των φονικών, συγκεκριμένο αριθμό νεκρών, συγκεκριμένο αυτόπτη μάρτυρα και, φυσικά, σε συγκεκριμένο χώρο τέλεσης των εγκλημάτων. Ο ερευνητής της «συμπτωματικής» αυτής αποκάλυψης είναι ένας μανιακός τυπάκος της άλγεβρας, ο οποίος θέλει να ανατρέψει και συνάμα να διακόψει την ροή των εγκληματικών ενεργειών τόσων χρόνων με αφορμή τον βαρύ τραυματισμό του καλού του φίλου, που βρέθηκε «τυχαία» στον αριθμητικά, κομβικό χώρο ενός ακόμα φονικού συμβάντος. Έξυπνο το στόρι (κινείται σε δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους: 2008 και 2018), σε κρατάει σταθερά στο επίπεδο του ενδιαφέροντος και της αγωνίας, Λειτουργεί καλοκουρδισμένα στο να μην χάνεσαι και να μην μπερδεύεσαι με τις χρονικές εναλλαγές της ιστορίας, κάτι που βοηθάει η καλή σκηνοθεσία και οι ερμηνείες, περιδιαβαίνοντας προσανατολισμένα στα γοητευτικά βασίλεια των μαθηματικών αποδείξεων, αλλά και της μεταφυσικής. Οι αδυναμίες της ταινίας υπάρχουν στην αρμοστοιχία του ρεαλισμού και του φανταστικού, όταν προς το τέλος επιτελείται η σύγκλιση των δυο γραμμών κατεύθυνσης του σεναρίου, εκεί, δηλαδή, που προσπαθεί να ταυτιστεί και να δεθεί το φυσικό με το μεταφυσικό στοιχείο, η αλήθεια είναι, ότι χρειαζόταν παραπάνω διάβασμα είτε από τον σκηνοθέτη, είτε από τον συγγραφέα. Αξιοπρεπές θριλεράκι που διαθέτει ζουμί. Άλλωστε η άλγεβρα, πέρα την λογική των αξιωμάτων της, είναι μια βαθιά, μεταφυσική επιστήμη.       

 2008: Ο Χον (Ραούλ Αρεβάλο – καλός) είναι ένας νεαρός άνδρας παθιασμένος με την άλγεβρα και οτιδήποτε άπτεται των αριθμών. Είναι χαρισματικός, μια μαθηματική ιδιοφυία και θα μπορούσε να έχει μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά το γεγονός ότι πάσχει από σχιζοφρένεια δεν βοήθησε στο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Έχει συμβιβαστεί με την νόσο και δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, όπως ειρηνικά συμμάχησε με την ιδέα, ότι ο καλύτερός του φίλος, ο Πάμπλο (Αϊτόρ Λούνα – καλός), θα παντρευτεί την Αντρέα (Μπελέν Γκουέστα – καλή), τη γυναίκα με την οποία ο ίδιος είναι ερωτευμένος και με την οποία λίγο καιρό πριν είχαν σχέση. Τη νύχτα που ο Πάμπλο ετοιμάζεται να κάνει την πρόταση γάμου, πηγαίνει με τον Χον σε ένα βενζινάδικο για να αγοράσει ποτά. Την ώρα που μπαίνει μέσα στο μαγαζί κι ενώ ο Χον περιμένει απ’ έξω, λαμβάνει χώρα μια ληστεία. Μια σφαίρα βρίσκει τον Πάμπλο, ο οποίος πέφτει σε κώμα. Το γεγονός σοκάρει τον Χον. Ο οποίος νιώθει ενοχές. Σταματάει την αγωγή του για τη σχιζοφρένεια και αρχίζει να βλέπει παντού κάμπιες και πεταλούδες. Και μέσω μιας παλιάς εφημερίδας διαπιστώνει πως στο ίδιο βενζινάδικο, κάποια χρόνια πριν, έλαβε χώρα ακόμα ένα φονικό. Αναλύοντας την κατάσταση μαθηματικά καταλήγει στο συμπέρασμα πως σε συγκεκριμένη μέρα και συγκεκριμένη ώρα, δέκα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, θα λάβει χώρα ένας ακόμα φόνος. Δεν τον πιστεύει κανείς. Ο ίδιος αφήνει ένα σημείωμα στον ιδιοκτήτη του βενζινάδικου, που απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. 2018: Και το σημείωμα του Χον, δέκα χρόνια μετά, πέφτει  – όχι και τόσο τυχαία – στα χέρια του μικρού Νίκο (Ούγο Άρμποες- πολύ καλός). Ο πιτσιρικάς είναι αυτός που δεν πρέπει να περάσει από το βενζινάδικο την ημέρα των 10ων γενεθλίων του. Ο Νίκο, που δέχεται τραμπουκισμούς από μια παρέα νταήδων μαθητών,  τρομοκρατείται με το σημείωμα, που βρήκε μέσα στο περιοδικό, το αγορασμένο από το μίνι μάρκετ του βενζινάδικου. Έτσι κι αλλιώς έχει να αντιμετωπίσει και τα καθημερινά προβλήματα στο σχολείο που του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Η μητέρα του, η Λουτσία (Αούρα Γκαρίντο – καλή) πιστεύει πως όλο αυτό με τα γενέθλιά του, το βενζινάδικο, το σημείωμα-ειδοποίηση και τον φόβο ότι θα σκοτωθεί, τον οφείλει στα παιδιά που τον τρομοκρατούν.

«Έρωτας στη Σιβηρία»

(Siberia)

  • Είδος: Περιπέτεια, έρωτας
  • Χώρα: Η.Π.Α., Καναδάς, Γερμανία
  • Σκηνοθεσία: Μάθιου Ρος
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Άνα Ουλάρου, Πάσα Ντ. Λιχνίκοφ, Βερόνικα Φέρες, Μόλι Ρίνγκγουολντ, Γιουτζίν Λιπίνσκι, Ντμίτρι Τσεποβέτσκι, Τζέιμς Γκρέισι
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Odeon

Σε μια ταινία που οι βασικοί πυλώνες είναι λάθος (σενάριο, πλοκή, ερμηνείες), δεν φτάνει η ερωτική, νουάρ ατμόσφαιρα, ούτε οι κάποιοι συμπαθητικοί, περιφερειακοί διάλογοι περί ερωτικών σχέσεων για να σταθεί το οικοδόμημα. Η βελόνα της πυξίδας είναι εντελώς απομαγνητισμένη, δείχνοντας αλλού για αλλού. Περιπέτεια θέλεις και δεν την βρίσκεις. Έρωτα ηλεκτρισμένο και αφορισμένο όπως σε φιλμ νουάρ επιθυμείς, δεν έχει. Ξεκινώντας από τον συμπαθέστατο, πλην κρύο και άνευρο, Κιάνου Ριβς, που προφανώς επιζητά να θωπεύσει ευγενικά και απαλά το δέμας μιας καλλιτεχνικής ταινίας, έως την αισθησιακή, Ρουμάνα Άνα Ουλάρου, η οποία προσπαθεί η άμοιρη να φλογίσει το κινηματογραφικό καρέ με την παρουσία της, αλλά η έλλειψη πείρας του 42χρόνου μικρομηκά Μάθιου Ρος στην δεύτερη, μεγάλου μήκους ταινίας του (η πρώτη ήταν η «ανεξάρτητη «Frank & Lola», που δεν έτυχε ελληνικής διανομής, οπότε πέρασε απευθείας στο δίκτυο Dvd), την αφήνει εντελώς πτωχή, πεντάρφανη και έρημη. Ο Κιάνου στην 34χρονη θητεία του σε μικρή και μεγάλη οθόνη έχει διανύσει κάποια μέτρα στον στίβο των εμπορικών δραμεντί, συμπεριλαμβανομένου και του υπέροχου «Το δικό μου Αϊντάχο» (1991), που τον καθιέρωσε, όμως το «κρυστάλλινο» ύφος του εδραιώθηκε στις παλαίστρες του action hero με το Matrix παλαιότερα και τον τελευταίο καιρό ως John Wick με ένα δυνατό comeback στα πράγματα. Και εκεί, θαρρώ, πως πρέπει να παραμείνει. Προσωπικά, ως κορυφαία στιγμή του Ριβς εκτός δράσης και περιπέτειας, θέτω πως είναι «Ο Δικηγόρος του Διαβόλου» (The Devil’s Advocate – 1997). Το σενάριο του «Έρωτας στη Σιβηρία» (Σκοτ Μπ. Σμιθ, Στέφεν Χάμελ) είναι φτωχό, ολίγον έως πολύ γραμμένο στο γόνυ και δεν ιντριγκάρει διόλου τον ουρανίσκο των σινεφίλ αισθήσεων. Με διάκοσμο την Ρωσία του πλούτου, της φτώχειας, των ξεχασμένων από τον Θεό οικισμών, πέριξ των παγωμένων, σιβηριανών ορυχείων, της μαφιόζικης χλιδής στην όμορφη Αγία Πετρούπολη, φυτεύουν οι σεναριογράφοι, out of blue, και το θέμα των βολεμένων σχέσεων, με αφορμή τον παράφορο έρωτα δυο ανθρώπων, ενός Αμερικανού, λαθρέμπορου πολύτιμων λίθων και μιας Ρωσίδας, ιδιοκτήτριας καφέ-μπαρ στην Σιβηρία. Ήμαρτον, είναι δυνατόν σε τρελές θερμοκρασίες κάτω του μηδενός, εκεί, που οι σφαιροειδής αδένες μεταμορφώνονται σε πολυεδρικά στερεά, να συζητάς τέτοια πράγματα; Σκέτη παγωμάρα!

Ο Λούκας (Κιάνου Ριβς), ένας Αμερικανός έμπορος διαμαντιών, ταξιδεύει στη Ρωσία για να πουλήσει 12 σπάνια μπλε διαμάντια αμφιλεγόμενης προέλευσης. Καθώς η συμφωνία που είχε κλείσει αρχίζει να καταρρέει, ταξιδεύει στη Σιβηρία για να αναζητήσει τον Ρώσο συνεργάτη του που έχει εξαφανιστεί. Στη μικρή πόλη της Σιβηρίας γνωρίζει την Κάτια (Άνα Ουλάρου), μια Ρωσίδα ιδιοκτήτρια καφέ τη οποία ερωτεύεται παράφορα. Οι δυο τους θα πιαστούν σε μία θανατηφόρα ανταλλαγή πυρών μεταξύ του αγοραστή και της ομοσπονδιακής υπηρεσίας πληροφοριών και θα έρθουν αντιμέτωποι με οριακές καταστάσεις.