Η Σαββέρια Μαργιολά μιλάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις

Και σε ποιον κρυφό γιαλό…

Για πού φεύγεις, που γυρίζεις

Τι να έχεις στο μυαλό…»

Κάπως έτσι την γνώρισα, κάπως έτσι την ξεχώρισα και αυτό ακριβώς, το παραπάνω τετράστιχο, είναι που μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω το ασυνήθιστο της όνομά.

Εγγονή του γνωστού βιολιστή Γιώργου Μαργιολά και κόρη του μουσικού Δημήτρη Μαργιολά, η Σαββέρια μπήκε στο studio, από μικρή κιόλας ηλικία για να ηχογραφήσει με τον αδελφό της αξέχαστα παιδικά τραγούδια. Στα 17 της τραγούδησε για πρώτη φορά ζωντανά μαζί με τον Τάκη Σούκα, στη μουσική σκηνή «Άγκυρα». Και όσο μεγάλωνε, οι συνεργασίες πλήθαιναν. Χαρούλα Αλεξίου, Μαρινέλλα, Μανώλης Μητσιάς, Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας και Γιώργος Νταλάρας είναι μόνο μερικά από τα ονόματα με τα οποία συνεργάστηκε επιτυχημένα η Σαββέρια Μαργιολά.

Έτσι, η ιδιαίτερη χροιά της, η οποία συνδυάζει από κοινού στοιχεία έντεχνου και λαϊκού, σε συνδυασμό με τα αργά και σταθερά της βήματα, βοήθησαν τη Σαββέρια να μπει στη μουσική πραγματικότητα αυτού του τόπου, πατώντας γερά στα πόδια της, πριν από περίπου μια οκταετία. Έτσι, το 2010 κυκλοφορεί το πρώτο της ολοκληρωμένο album, με τίτλο «Πράξη πρώτη».

Μετά από μια τριετία (2013) και εν μέσω live εμφανίσεων, η Σαββέρια Μαργιολά κυκλοφορεί τον δεύτερο ολοκληρωμένο προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Αλισάχνη». Τον Σεπτέμβρη του 2016 κυκλοφορεί η τρίτη δισκογραφική δουλειά της με τίτλο «Ερωτογραφία» από την Antart Productions, ενώ κατά τη διάρκεια του 2017 «όργωσε» όλη την Ελλάδα με τη μουσική παράσταση «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις».

 

 

«…πάντα με προσέλκυε η ιδέα κατανόησης της κοινωνίας και του ρόλου μας μέσα σ’ αυτήν»

Φτάνοντας στο σήμερα;

Η Σαββέρια Μαργιολά συνεχίζει το «ταξίδι» των live εμφανίσεων σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ αυτή την περίοδο συναντά τον Θοδωρή Κοτονιά για μια δυνατή επιστροφή στο «Σταυρό του Νότου».

Μετά τον περασμένο Οκτώβρη και τις άκρως επιτυχημένες εμφανίσεις στο «Σταυρό του Νότου», παρέα με τον Θοδωρή Κοτονιά, επιστρέφεις στον «τόπο του εγκλήματος» (εδώ)

Πες μας λίγα λόγια για την κατά δεύτερη συνεχή χρονιά, συνεργασία σας. Τι διαφορετικό περιμένουμε αυτή τη φορά;

Παρέα με τον Θοδωρή επιστρέφουμε στο αγαπημένο μας στέκι, τον «Σταυρό του Νότου» για δύο παραστάσεις, στις 5 και 12 Μαΐου 2018. Με τον Θοδωρή βρεθήκαμε πρώτη φορά καλλιτεχνικά το περασμένο καλοκαίρι και η αφορμή ήταν η μεγάλη αγάπη που έχουμε και οι δύο στον σπουδαίο Νίκο Παπάζογλου και στο έργο του που μας οδήγησε να φτιάξουμε μια παράσταση-αφιέρωμα σε εκείνον. Πολύ γρήγορα βρήκαμε τον κοινό μουσικό και προσωπικό μας κώδικα και αποφασίσαμε να δώσουμε συνέχεια στη συνεργασία μας και το χειμώνα, ετοιμάζοντας ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τραγούδια από την προσωπική μας δισκογραφία, καθώς και τραγούδια άλλων καλλιτεχνών που αγαπάμε, με σκοπό να δημιουργήσουμε μέσω των τραγουδιών και της μουσικής μία ατμόσφαιρα όπως ακριβώς την αισθανόμαστε, με κάποιες εσωτερικές αλλά και με κάποιες πιο έντονες και εξωστρεφείς στιγμές.

Γνωρίζουμε πως κατάγεσαι από μια άκρως μουσική οικογένεια. Πόσο σε βοήθησε αυτό στην μετέπειτα εξέλιξή σου και σε ποια κομμάτια θεωρείς ότι αυτό σε επηρέασε κατασταλτικά;

Αισθάνομαι πολύ τυχερή που μεγάλωσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Μέσα από τον πατέρα και τον παππού μου γνώρισα τη μουσική από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, έμαθα να την καταλαβαίνω, να τη σέβομαι, την αγάπησα και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς  μου. Η βαθιά τους γνώση, η εμπειρία τους, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζαν τη μουσική ήταν για μένα τροφή, με παρότρυνε να δουλεύω πολύ πάνω σ’ αυτό που αγαπώ και να προσπαθώ να βελτιώνομαι συνεχώς. Μόνο θετικό ρόλο μπορεί να έχει αυτό στη διαμόρφωση και  στην εξέλιξη της δικής μου καλλιτεχνικής προσωπικότητας.

Η καταγωγή σου είναι μισή από Νάξο και μισή από Λευκάδα. Θα άφηνες τη γενέτειρά σου, την Αθήνα, για να ζήσεις μόνιμα σε κάποιο από τα δύο αυτά νησιά;

Η Νάξος και η Λευκάδα είναι τα νησιά της καρδιάς μου. Έχω ζήσει εκεί τα καλοκαίρια των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, έχω πολύ έντονες και όμορφες αναμνήσεις και προσπαθώ να τα επισκέπτομαι όταν βρίσκω λίγο χρόνο. Μεγαλώνοντας, έχω κάνει αρκετές φορές αυτή τη σκέψη και η ιδέα δεν σου κρύβω ότι είναι πολύ ελκυστική, ειδικά όταν θέλω να ξεφύγω και να βρω λίγη ηρεμία. Παρόλα αυτά, αγαπώ τόσο την ένταση και την κίνηση της Αθήνας, που η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι έτοιμη να την αποχωριστώ.

Μεταξύ άλλων, είσαι πτυχιούχος Κοινωνιολογίας, με μεταπτυχιακό στην Ιατρική. Σχήμα οξύμωρο, θα λέγαμε. Πως αποφάσισες να συνδυάσεις ταυτόχρονα δύο τόσο διαφορετικά πεδία σπουδών;

Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο. Πάντα με προσέλκυε η ιδέα κατανόησης της κοινωνίας και του ρόλου μας μέσα σ’ αυτήν και  αυτό με οδήγησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου σπούδασα Κοινωνιολογία. Στη συνέχεια προχώρησα στο μεταπτυχιακό μου «Έλεγχος του στρες και Προαγωγή της υγείας», που αφορά στην αντιμετώπιση του άγχους και τους στρες, στις συνέπειες που έχει αυτό σε ψυχικό και οργανικό επίπεδο, στο πόσο επηρεάζει την καθημερινότητά μας ατομικά και συλλογικά, αλλά και στις μεθόδους και την πρόληψη που πρέπει να εφαρμόζεται παγκοσμίως, προκειμένου να αναπτύσσονται πιο υγιείς κοινωνίες, σε όλα τα επίπεδα. Και τα δύο πεδία σπουδών αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως μονάδα, αλλά και ως κομμάτι του κοινωνικού συνόλου από διαφορετική σκοπιά.

 

«…πιστεύω πως υπάρχει για όλους μια ξεχωριστή θάλασσα, εξαρτάται  πόσο διατεθειμένοι είμαστε να ταξιδέψουμε για να τη βρούμε.»

Έχεις σπουδάσει ακόμη πιάνο και κλασικό χορό. Είναι ασχολίες που αγαπάς εξίσου με το τραγούδι;

Τραγουδάω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Στα 2 μου χρόνια ξεκίνησα τον κλασικό χορό και λίγα χρόνια αργότερα άρχισα και τα μαθήματα στο πιάνο. Για πολλά χρόνια πήγαιναν όλα παράλληλα. Ήταν δικές μου επιλογές και έπαιρνα απ’ όλα μεγάλη ευχαρίστηση. Με τον χορό έχω ιδιαίτερη σχέση και θα έλεγα με σιγουριά πως είναι το κρυφό μου πάθος.

Αν δεν ήσουν τραγουδίστρια, τι θα ήθελες να είσαι;

Nομίζω πως αν δεν είχα ακολουθήσει το δρόμο της μουσικής, θα είχα συνεχίσει επαγγελματικά με το χορό.

Το πιο αγαπημένο μου κομμάτι σου, αλλά κι αυτό με το οποίο θα λέγαμε ότι σε αγάπησε περισσότερο ο κόσμος είναι το «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις». Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να βρει τη δική του «θάλασσα να αρμενίζει», μέσα στην τόση «βαβούρα» του κόσμου; Ποια είναι η δική σου «θάλασσα»;

Η χαρά μου για τη «Θάλασσα», που μου χάρισαν ο Νίκος Καλλίνης και η Δήμητρα Νεοφύτου είναι πολύ μεγάλη. Πιστεύω πως υπάρχει για όλους μια ξεχωριστή θάλασσα, εξαρτάται  πόσο διατεθειμένοι είμαστε να ταξιδέψουμε για να τη βρούμε. Τη δική μου θάλασσα τη βρίσκω στα πρόσωπα των αγαπημένων μου ανθρώπων, στην οικογένειά μου, στους φίλους μου, σε όλους τους ανθρώπους που έρχονται στις παραστάσεις μας με τη χαρά και την καλοσύνη τους. Η αγκαλιά τους είναι το λιμάνι μου.

Σε παλαιότερη συνέντευξή σου έχεις δηλώσει, πως «η εποχή της κρίσης μάς κάνει να γινόμαστε πιο δημιουργικοί». Ποιες θεωρείς ότι είναι οι πιο βασικές προϋποθέσεις, ώστε να υπάρχει δημιουργία;

Κάποιες πολύ σημαντικές παράμετροι θεωρώ πως είναι η συνεχής αναζήτηση και η παρατήρηση της ζωής, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, το πάθος γι’ αυτό που κάνει ο καθένας, το ανοιχτό μυαλό. Επίσης η φαντασία, που αποτελεί βασικό συστατικό για έμπνευση και κατ’ επέκταση για δημιουργία. 

Τι εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Ζούμε μία άγρια εποχή σε όλα τα επίπεδα. Αυτό που εύχομαι είναι υγεία, αγάπη και αλληλεγγύη, «πράγματα» που θεωρώ πολύτιμα και αναγκαία για προσωπική και συλλογική ευτυχία και επιτυχία.

Κατόπιν των επερχόμενων εμφανίσεων σου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που θα μπορούμε να σε «πετύχουμε»; Τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Ήδη προγραμματίζουμε τις καλοκαιρινές μας παραστάσεις εντός και εκτός Αθηνών και σύντομα θα ανακοινωθούν οι ημερομηνίες, ενώ παράλληλα ετοιμάζουμε κι ένα καινούργιο τραγούδι, με σκοπό να κυκλοφορήσει μέσα στο επόμενο διάστημα.

Ένα καταφατικό νεύμα, ένα ζεστό χαμόγελο και μια φωτεινή ελπίδα για το αύριο που ξημερώνει.Μ’ αυτόν τον τρόπο αποχαιρετήσαμε τη Σαββέρια Μαργιολά, με την ευχή να έχει μια λαμπρή και όσο το δυνατόν πιο επιτυχημένη για εκείνη, συνέχεια.

1 thought on “Η Σαββέρια Μαργιολά μιλάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Τα σχόλια είναι κλειστά.