fbpx

Η νεαρή τραγουδίστρια Δήμητρα Σελεμίδου συζητά με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Η συνεργασία μου με τον Μάριο Φραγκούλη με διδάσκει σε πολλά επίπεδα. Πριν ακόμη τον συναντήσω, ο Μάριος με ενέπνευσε μέσα από το αστείρευτο ταλέντο του και την πορεία του. Ο καλλιτέχνης που θαύμαζα αποδείχθηκε ένας εξίσου θαυμάσιος άνθρωπος που πέρα από τις συμβουλές και την καθοδήγηση, με διδάσκει μέσα από το ήθος και τη γενναιοδωρία του.»

Αρκετοί διάσημοι  Έλληνες τραγουδιστές , προτού «πιάσουν» το μικρόφωνο, είχαν σπουδάσει ιατρική. Ανάμεσά του  Γιάννης Πάριος που ήρθε από το νησί του στην Αθήνα για να γίνει γιατρός. Και σήμερα φθάσαμε να μιλάμε για το «φαινόμενο Πάριος», για την μεγάλη απήχηση που έχει στον κόσμο και για τις εκατοντάδες χιλιάδων πωλήσεις δίσκων, που οφείλονται στην διαρκή ανησυχία του ερμηνευτή – δημιουργού, να βρίσκει στίχους και μουσική που να εξελίσσουν αυτόν προσωπικά σαν άνθρωπο, την τέχνη του, και ακόμα τα τραγούδια του αυτά που αντέχουν μέσα στο χρόνο.

Αυτό το δρόμο επέλεξε και η πολλά υποσχόμενη τραγουδίστρια Δήμητρα Σελεμίδου 21 ετών και αριστούχος φοιτήτρια της Ιατρικής Σχολής. Ακολούθησε την ιατρική για να προσφέρει στον κόσμο και το τραγούδι για να μας ψυχαγωγήσει με μια φωνή γόνιμο χωράφι, που μπορεί να σπείρεις οτιδήποτε και να βγάλει καρπούς πρώτης ποιότητας.Το φετινό καλοκαίρι θα απολαύσουμε το κορίτσι που κάθε στίχο που ερμηνεύει είναι γεμάτος πάθος για τη ζωή στο πλάι του Μάριου Φραγκούλη. Θα συντροφεύσει τον διεθνούς φήμης τενόρο στο δίωρο μουσικό ταξίδι με τίτλο: «Ο Έρωτας γυμνός» και πρώτο σταθμό το θέατρο Βεάκειο του Πειραιά στις 24 Ιουλίου 2018.

Σήμερα το Intownpost.com φιλοξενεί την εξαιρετική νέα τραγουδίστρια Δήμητρα Σελεμίδου που κέρδισε τις εντυπώσεις φέτος τόσο από τον πρώτο της δίσκο με τίτλο «Τρίτη Έξοδος», όσο και για τις ξεχωριστές της ερμηνείες στο «Ελλάς η Χώρα των Ονείρων» στο Ηρώδειο και στο Ίδρυμα Νιάρχος στην Μυθολογία του Μάνου Χατζιδάκι.

Από τα έδρανα της Ιατρικής Σχολής βρεθήκατε στη μουσική σκηνή κα. Σελεμίδου και εντυπωσιάσατε με τα φωνητικά σας προσόντα τους ειδικούς, ενώ το κοινό σας αγκάλιασε θερμά από την πρώτη σας εμφάνιση. Βεβαίως ήταν αναμενόμενο, όταν η μουσική σας διαδρομή άρχισε από την ηλικία των οκτώ χρόνων. Αλλά πότε ανακαλύψατε, ότι ήταν βαθιά εσωτερική σας ανάγκη να στραφείτε στο τραγούδι;

Πράγματι, η μουσική διαδρομή ξεκίνησε νωρίς όταν ήρθε στο σπίτι το πιάνο όπου αρχικά μελετούσε ο μεγαλύτερός μου αδερφός. Θέλησα κι εγώ να μάθω να δημιουργώ τους όμορφους ήχους που με τόσο ενδιαφέρον άκουγα. Τα ερεθίσματα στο σπίτι σαφώς υπήρχαν ως προς το έντεχνο τραγούδι κατά κύριο λόγο και δεν εξαντλούνταν στην κλασική μουσική και παιδεία. Πάντοτε μου άρεσε να τραγουδάω αλλά υπήρξα αρκετά ντροπαλό παιδί και η επιθυμία μου παρέμενε ανομολόγητη μέχρι που με ενθάρρυνε η σπουδαία πιανίστα και τότε διευθύντρια του ωδείου μας στη Φλώρινα, Δόμνα Ευνουχίδου. Ήταν λοιπόν στην αρχή του γυμνασίου, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το τραγούδι και από τότε δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή τη μορφή έκφρασης που λειτουργεί λυτρωτικά για εμένα.

Οι γονείς σας αποδέχθηκαν την επιλογή σας χωρίς να διαφωνήσουν μαζί σας;

Οι γονείς μου υποδέχθηκαν αυτή την επιλογή με μεγαλύτερο ενθουσιασμό από ό, τι κι εγώ η ίδια (γέλια). Καλώς ή κακώς, πέρα από τη χαρά και την ικανοποίηση της κάθε επιλογής μου συνηθίζω να αντικρίζω εξαρχής τις ευθύνες που της αναλογούν, πράγμα που φυσικά η οικογένεια έχει καλλιεργήσει. Έτσι, νομίζω πως οι γονείς είναι αρκετά ήσυχοι γνωρίζοντας ότι υποστηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις όσα αποφασίζω να ακολουθώ στη ζωή μου.

Πώς αντέδρασαν οι συμφοιτητές σας; Τί σχόλια έκαναν;

Οι συμφοιτητές μου, πέρα από τους καλούς μου φίλους, δε γνώριζαν για την ενασχόλησή μου με το τραγούδι, μέχρι που σταδιακά απέκτησε μια περισσότερο επαγγελματική διάσταση και άρχισα να το μοιράζομαι. Αρχικά, ήμουν πολύ διστακτική γιατί φοβόμουν, ότι θα θεωρήσουν πως δεν αγαπώ εξίσου τις σπουδές μου και ότι βρέθηκα τυχαία σε μία σχολή που μου εξασφαλίζει μια «πιο σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση». Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμένα και νομίζω πως δεν πέρασε και από το μυαλό κανενός (γέλια). Εν τέλει,  έχω λάβει μεγάλη στήριξη και ζεστασιά από τα σχόλιά τους και τη βοήθειά τους στην προσπάθειά μου να συνδυάσω όλες τις δραστηριότητες.

 Είναι δύσκολο για μία νέα ερμηνεύτρια να ορθώσει ανάστημα και να επικρατήσει στις υπάρχουσες συνθήκες;

Οι δυσκολίες στην εποχή που διανύουμε είναι υπαρκτές σε κάθε πιθανή ενασχόληση ενός νέου, είτε έχουν να κάνουν με τις σπουδές, είτε με την εύρεση εργασίας, είτε με τον συνδυασμό αυτών που για πολλούς από εμάς είναι αναγκαίος. Το πιο δύσκολο κομμάτι, όμως, θεωρώ πως είναι η διαχρονική ανάγκη να οχυρώσεις την προσωπικότητά σου, τις αρχές σου, τα όνειρά σου και να παλέψεις με άξονα αυτά και μόνο. Στις αρχές, υπήρξα αρκετά απαισιόδοξη, τολμώ όμως να πω πως υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που επιβραβεύουν το ταλέντο που συνοδεύεται από αντίστοιχη προσπάθεια. Είμαι τυχερή που έχω γνωρίσει ορισμένους από αυτούς και μου χάρισαν πολύτιμα εφόδια μέσα από τη συνεργασία μας.

 Ο Μάριος Φραγκούλης ήταν εκείνος που σας στήριξε με την γενναιοδωρία του, όπως υπογραμμίσατε και σας άνοιξε το δρόμο. Και τώρα πάλι ξεκινάτε ένα νέο ταξίδι μαζί του μαζί του με την παράσταση «’Ο Έρωτας γυμνός’». «‘Ένα Tαξίδι με λόγια, μελωδίες και αισθήματα που δίνουν την αύρα και την αλμύρα του καλοκαιριού». Τι διδαχθήκατε από τον διεθνούς φήμης τενόρο;

Είχα την χαρά να γνωρίσω τον Μάριο Φραγκούλη μέσα από μια αλυσίδα προσώπων που ξεκλείδωσαν την πορεία μου ο καθένας με τον τρόπο του. Ο Παρασκευάς Καρασούλος, η δασκάλα μου, η Έλλη Πασπαλά, όπως και η «τρίτη έξοδος», ο δίσκος μας με τον Γιάννη Βασιλόπουλο και τον Σπύρο Παρασκευάκο, με οδήγησαν κοντά στο Μάριο το περσινό καλοκαίρι, ο οποίος αγκάλιασε το άλμπουμ και μας έδωσε βήμα να παρουσιάσουμε τα νέα μας τραγούδια. Έπειτα ο Μάριος μεσολάβησε και στη γνωριμία μου με τον Γιώργο Χατζιδάκι, που είναι επίσης πολύτιμη για εμένα. Πέρα όμως από όλα αυτά τα δώρα, η συνεργασία μου με τον Μάριο με διδάσκει σε πολλά επίπεδα. Πριν ακόμη τον συναντήσω, ο Μάριος με ενέπνευσε μέσα από το αστείρευτο ταλέντο του και την πορεία του. Ο καλλιτέχνης που θαύμαζα αποδείχθηκε ένας εξίσου θαυμάσιος άνθρωπος που πέρα από τις συμβουλές και την καθοδήγηση, με διδάσκει μέσα από το ήθος του και τη γενναιοδωρία του. Το νέο ταξίδι που ξεκινάει με βρίσκει τρομερά ενθουσιασμένη που μοιράζομαι ξανά τη σκηνή με τον αγαπημένο μου Μάριο και τους εξαιρετικούς μας συνεργάτες σε μια παράσταση που υμνεί τον έρωτα μέσα από σπουδαία τραγούδια μεγάλων συνθετών.

«Αρχικά, αν κάποιος αντιμετωπίσει την τέχνη του ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης ξεκινάει μια μάχη ηττημένος»

Γιάννης Βασιλόπουλος, Δήμητρα Σελεμίδουκαι και Σπύρος Παρασκευάκος

Αυθεντικό παιδί της «4ης Ακρόασης της Μικρής Άρκτου» του Παρασκευά Καρασούλου και ερμηνεύτρια της μαγικής ομάδας που δημιούργησε την «Τρίτη Έξοδο», πως νιώσατε που τα τραγούδια «Συννεφιασμένα βλέμματα» και το «Μαμά , Μπαμπά» που ερμηνεύσατε έτυχαν ευρείας αποδοχής και παίζονται συνεχώς στα ραδιόφωνα;

Ήταν ανέλπιστη χαρά η θερμή υποδοχή της δουλειάς μας. Καθώς προετοιμάζαμε το δίσκο, το κοινό μας όνειρο ήταν τα τραγούδια μας να φτάσουν στον προορισμό τους, να αγγίξουν ανθρώπους που, ίσως όπως και εμείς, είχαν ανάγκη να τα ακούσουν. Αυτό συνέβη, σαφώς και με την στήριξη των σταθμών, και μας βρίσκει φοβερά συγκινημένους και ενθουσιώδεις για τη συνέχεια.

Τι θα λέγατε τους νέους που ονειρεύονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη μουσική στην χώρα μας, κρίνοντας από την προσωπική σου εμπειρία

Να εμπιστευθούν τις επιθυμίες τους, τη λογική αλλά και το ένστικτό τους και να μη σταματήσουν να προσπαθούν σε πείσμα όλων των δυσάρεστων καταστάσεων που μπορεί να αντιμετωπίσουν. Η πηγή της ομορφιάς και των ονείρων παραμένει η τέχνη, ανεξάρτητα από όσα συμβαίνουν γύρω και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε, άσχετα από το μέγεθος της αποδοχής και τις δυσκολίες. Και τέλος, θα πρότεινα να μείνουν μακριά από τη μαζική έκθεση- εφήμερη προβολή των τηλεοπτικών εκπομπών που δε νιώθω ότι έχουν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν.

Η τέχνη πέραν της κοινωνικής καταξίωσης, μπορεί να βοηθήσει στην αυτοανάλυση , στο χτίσιμο αξιών και στην ψυχική ή την πνευματική ικανότητα ενός οργανισμού να αντιμετωπίζει δύσκολες συνθήκες;

Αρχικά, αν κάποιος αντιμετωπίσει την τέχνη του ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης ξεκινάει μια μάχη ηττημένος. Σαφώς, κάθε μορφή τέχνης για το άτομο που την εξασκεί αλλά και για τους αποδέκτες της, εφόσον την αντιμετωπίζουν με ειλικρίνεια και ανοιχτούς ορίζοντες, επιδρά στον ψυχικό και πνευματικό τους κόσμο και έχει τεράστια δύναμη, προλαμβάνοντας και θεραπεύοντας καταστάσεις.

Όλα όσα ζούμε κάθε μέρα μας φορτίζουν και αρνητικά συχνά. Δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι με όνειρα, φόβους, ανησυχίες, δημιουργικότητα, άγχος και κούραση. Εσείς, κα. Σελεμίδου, από που αντλείτε έμπνευση για να συνεχίσετε;

Αντλώ έμπνευση από οτιδήποτε. Όχι μόνο από τη μουσική και την τέχνη των ανθρώπων που θαυμάζω, αλλά κυρίως από τους συνεργάτες, τους δασκάλους και από τους ανθρώπους  γύρω μου, αγαπημένους και περαστικούς. Η έμπνευση μπορεί να κρύβεται σε ένα χαμόγελο, σε μια κουβέντα και σε κάθε στιγμή.

«…μόνο μια ευχή: η χώρα μας να μην συνεχίσει απλά να επιβιώνει, αλλά να ζήσει μέσα από το όραμα και τη φροντίδα των ανθρώπων της που τόσο πολύ έχει ανάγκη και ας τους διώχνει δυστυχώς μακριά στις μέρες μας.»

Ο John Lennon είχε πει κάτι πολύ όμορφο και σας το μεταφέρω: «Όταν ήμουν 5 χρονών, η μητέρα μου έλεγε, ότι η ευτυχία είναι το κλειδί της ζωής. Όταν πήγα στο σχολείο, με ρώτησαν τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Έγραψα: «Ευτυχισμένος». Μου είπαν ότι δεν κατάλαβα το ερώτημα, και τους είπα ότι δεν καταλαβαίνουν τη ζωή». Τελικά τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος;

Χρειάζεται να παραδοθεί στην ομορφιά των ονείρων του και στους αγαπημένους του ανθρώπους και να μη σταματήσει να τα προστατεύει και να τα υπερασπίζεται όλα αυτά, κρατώντας πάντοτε υγιή σχέση με τον εαυτό του και με όσα στοιχεία επιλέγει να τον ορίζουν.

Στην σημερινή Ελλάδα της κοινωνικής φοβίας πώς επιβιώνει ένας νέος και πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης όπως εσείς;

Επιβιώνει αψηφώντας τα κατάλοιπα των οπισθοδρομικών αντιλήψεων που ενδεχομένως θα τον εμπόδιζαν να είναι ο εαυτός του, για παράδειγμα ως προς τον επαγγελματικό του προσανατολισμό, και φυσικά κινούμενος με γνώμονα τις αρχές του, την επιμονή και την υπομονή του.

Θεωρείτε ελπιδοφόρο το γεγονός, ότι ο κόσμος αυτές τις εποχές αγκαλιάζει την τέχνη σε όλες τις μορφές της;

Είναι ελπιδοφόρο και αναγκαίο η τέχνη να δίνει το παρόν στις ζωές όλων μας. Και αυτό γιατί επιδρά λυτρωτικά μέσα μας, έπειτα  και προς τα έξω.

Πώς κρίνετε την πολιτική κατάσταση;

Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να κρίνω ή να αναλύσω την πολιτική κατάσταση. Αντικειμενικά οι συνθήκες είναι κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρες. Από τη στιγμή που άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως λειτούργησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν κάποια πράγματα με δυσκολία μπορώ να πιστέψω πως θα βελτιωθεί η κατάσταση στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον. Ωστόσο, μεμονωμένα, εκτός του πολιτικού τομέα, υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από την καθημερινή τους στάση και τον προσωπικό τους μόχθο στον τομέα του ο καθένας αποτελούν λαμπρό παράδειγμα. Είναι εύκολο να εξαπολύουμε τις ευθύνες στο σύστημα και στα λάθη των άλλων, αλλά μέσα σε όλα τα προβλήματα συχνά ξεχνάμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης και το πιο σημαντικό, δεν προσπαθούμε ο καθένας από τη μεριά του να κάνουμε έστω και μια μικρή διαφορά. Βέβαια, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και έχω ως προσωπικό στόχο να παραμένω δραστήρια στη σκέψη και στην πράξη.

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μουσικό άλμπουμ που ακούσατε τελευταία και θα μας προτείνατε να ακούσουμε;

Θα ξεχωρίσω την κοινή δισκογραφική δουλειά δύο νέων καλλιτεχνών που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν στην 4η ακρόαση της Μικρής Άρκτου. «Κάτι παράξενο», του Απόστολου Κίτσου και του Μιχάλη Καλογεράκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Έχετε φανταστεί τον εαυτό σας να δίνει το παρόν ως γιατρός και να βοηθάει τους συνανθρώπους του που τον χρειάζονται περισσότερο στις πιο μεγάλες κρίσεις του πλανήτη;

Το όνειρο της ιατρικής ξεκίνησε και συνεχίζεται για εμένα ακριβώς έτσι, μέσα από τα μονοπάτια της προσφοράς. Αυτό που άλλαξε δραματικά στα χρόνια μεγαλώνοντας ήταν πως οι ανάγκες όχι μόνο σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και εντός των συνόρων έχουν λάβει τεράστιες διαστάσεις. Εύχομαι για όλους τους γιατρούς – και τους εκκολαπτόμενους – ο εθελοντισμός και η ανθρωπιστική υπόσταση του επαγγέλματος να γίνει προτεραιότητα.

Ο Μάνος Χατζιδάκις στο παρακάτω απόφθεγμά του είχε παρατηρήσει: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί». Εσείς, τι λέτε επ΄αυτού;

Νομίζω πως δεν απομένει τίποτα άλλο να πω, παρά μόνο μια ευχή- η χώρα μας να μην συνεχίσει απλά να επιβιώνει, αλλά να ζήσει μέσα από το όραμα και τη φροντίδα των ανθρώπων της που τόσο πολύ έχει ανάγκη και ας τους διώχνει δυστυχώς μακριά στις μέρες μας.

1 thought on “Η νεαρή τραγουδίστρια Δήμητρα Σελεμίδου συζητά με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Τα σχόλια είναι κλειστά.