fbpx

Η Μαρίλια Μητρούση συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«Είναι εξαιρετικά δύσκολο στις μέρες μας ένας άνθρωπος να μπορεί να βιοπορίζεται από οτιδήποτε εδώ στην Ελλάδα, πόσο μάλλον από αυτό που ο ίδιος αγαπά. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως η τύχη της χώρας μας είναι στα δικά μας χέρια, στους νέους ανθρώπους δηλαδή και ειδικά ο χώρος της τέχνης.»

Είναι νέα, όμορφη, δροσερή και πολύ ταλαντούχα.

Μια αιθέρια παρουσία που κατακλύζει κάθε φορά το χώρο στον οποίο βρίσκεται με την ατέρμονη αγάπη της για αυτό που κάνει, αλλά και μια παρουσία την οποία σίγουρα έχετε ακούσει να «συζητιέται» πολύ.Κόρη του ηθοποιού Μιχάλη Μητρούση, αλλά και της εξίσου γνωστής ηθοποιού Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου, η Μαρίλια γνώριζε ήδη από πολύ μικρή ηλικία πως είχε «προσβληθεί» από το «μικρόβιο» της τέχνης. Και μπορεί η ίδια να μην ακολούθησε τα χνάρια των γονιών της, ξεφεύγοντας από το μονοπάτι της ηθοποιίας, ωστόσο, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι, ένα πεδίο στο οποίο μέχρι στιγμής, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να διαπρέψει.

Έτσι, αν και μόνο 23 ετών, η ίδια έχει πραγματοποιήσει αργά και σταθερά τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, πλάι σε αξιόλογα ονόματα του χώρου, όπως αυτό του Παντελή Αμπαζή και του Σωτήρη Γεννατά, ενώ τον περασμένο Μάιο πραγματοποίησε και κάποιες προσωπικές της εμφανίσεις στο Χυτήριο.

Φτάνοντας στο σήμερα;

Η Μαρίλια προγραμματίζει με άφθονο ενθουσιασμό και ανυπομονησία τις επόμενες επαγγελματικές της κινήσεις, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζεται και για την guest εμφάνισή της στο Full Moon Fiesta, στο «Love Boat», στην Τεχνόπολη Αθηνών.

 

Μετά τις επιτυχημένες εμφανίσεις σου στο «Χυτήριο», έναν χώρο που γνωρίζουμε ότι έχει μεγάλη συναισθηματική αξία για σένα, καθώς ιδρυτές υπήρξαν οι γονείς σου, επιστρέφεις στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων, στις 28 Ιουνίου. Πες μας λίγα λόγια για αυτή σου την επικείμενη εμφάνιση. Τι πρόκειται να δούμε εκεί;

Νομίζω ότι θα είναι το πιο όμορφο πάρτι του καλοκαιριού. Το διοργανώνει ο Πάνος Σουρούνης, τον οποίο και ευχαριστώ πάρα πολύ που επέλεξε να είμαι κι εγώ στην ομάδα του «Love Boat». Δεν έχω να πω πολλά γι’ αυτό το live, νομίζω πως ο τίτλος τα λέει όλα από μόνος του. Θα σας παρότρυνα λοιπόν όλους να έρθετε εκεί και να απολαύσετε ένα εξαιρετικό team, με πάρα πολύ ταλαντούχους τραγουδιστές-συναδέλφους.

Προέρχεσαι από μια οικογένεια βαθιά συνδεδεμένη με τα μονοπάτια της τέχνης. Πόσο σε βοήθησε αυτό στην μετέπειτα εξέλιξή σου ως ερμηνεύτρια και σε ποια κομμάτια θεωρείς ότι σε επηρέασε κατασταλτικά;

Δεν θα έλεγα καθόλου πως με επηρέασε με οποιοδήποτε τρόπο κατασταλτικά. Το γεγονός ότι μεγάλωσα μέσα στο θέατρο Χυτήριο και από τα πέντε μου χρονιά είχα την τύχη να γνωρίζω δυο τεράστια ονόματα της ελληνικής μουσικής, την Λίνα Νικολακοπούλου και τον Σταμάτη Κραουνάκη, ήταν για μένα «ευχής έργον». Οι δύο αυτοί άνθρωποι με έκαναν να αγαπήσω τη μουσική και να αποφασίσω ότι αυτό θα αποτελέσει και τη δουλειά μου, το να ενώνω, δηλαδή, τον κόσμο με την φωνή μου. Θεωρώ επίσης ότι το θέατρο, στο σύνολό του, με βοήθησε πολύ ερμηνευτικά, αλλά και πάνω στη σκηνή, μιας και ένας τραγουδιστής δεν αρκεί να έχει μόνο καλή φωνή, αλλά πολλά περισσότερα. Ο τραγουδιστής είναι ένα σύνολο.

Έχεις παρακολουθήσει μαθήματα θεάτρου και μεταξύ άλλων, είσαι φοιτήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Τουρκικών και Ασιατικών σπουδών. Πως αποφάσισες να συνδυάσεις ταυτόχρονα με την ερμηνευτική σου πορεία ένα τόσο διαφορετικό πεδίο σπουδών; Είναι κάτι που θα ήθελες να εξελίξεις επαγγελματικά στο μέλλον;

Αγαπώ πολύ την τουρκική γλώσσα από μικρό παιδί. Οι ρίζες μου, άλλωστε, είναι από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Από τη σχολή έχω αποχωρήσει, καθώς μέσω εξετάσεων, φοιτώ ταυτόχρονα και στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, από εδώ, στην Αθήνα. Εκεί σπουδάζω τουρκική φιλολογία. Σκοπεύω, λοιπόν, όταν θα φτάσω στο ανώτερο επίπεδο γνώσης της γλώσσας, να προχωρήσω και σε ένα μεταπτυχιακό στα ανατολικά όργανα και την μουσική της Ανατολής, συνδυάζοντας έτσι τις σπουδές μου με το Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Όσον αφορά τα μαθήματα θεάτρου, δεν θεωρώ πως είναι πεδίο ασύνδετο. Κάθε άλλο, είναι κάτι το οποίο με βοήθησε εξαιρετικά στην σκηνή, όσο και στην άρθρωσή μου, γενικότερα.

Αν δεν ήσουν τραγουδίστρια, τι θα ήθελες να είσαι;

Σίγουρα θα ασχολιόμουν με τις δημόσιες σχέσεις, πεδίο στο οποίο είμαι πάντα ανοιχτή, καθώς έχουν να κάνουν άμεσα και με τη δουλειά μου.

Σε παλαιότερη συνέντευξή σου είχες δηλώσει πως εύχεσαι για το μέλλον να μπορείς να ζεις από αυτό που αγαπάς. Πόσο εύκολο είναι για ένα νέο άνθρωπο στη χώρα μας, εν έτη 2018, να μπορεί να βιοπορίζεται από αυτό που αγαπά; Εσύ, ως Μαρίλια, θα άφηνες πίσω ότι έχεις κάνει μέχρι τώρα για να κυνηγήσεις μια «καλύτερη τύχη» στο εξωτερικό;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο στις μέρες μας ένας άνθρωπος να μπορεί να βιοπορίζεται από οτιδήποτε εδώ στην Ελλάδα, πόσο μάλλον από αυτό που ο ίδιος αγαπά. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως η τύχη της χώρας μας είναι στα δικά μας χέρια, στους νέους ανθρώπους δηλαδή και ειδικά ο χώρος της τέχνης. Είμαστε η χώρα που γέννησε την τέχνη και πιστεύω πως μέσω αυτής έχουμε πολλές πιθανότητες να ανακάμψουμε. Ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να πολεμάει και για να κοιτάζει ψηλά. Μιλώντας από τη δική μου πλευρά, δεν θα ήθελα να φύγω από τη χώρα μου, ίσως το θεωρώ και λίγο δειλία. Ωστόσο, αν ποτέ έφτανα σε εκείνο το σημείο, όντας αναγκασμένη, τότε σίγουρα θα πήγαινα στην Κωνσταντινούπολη.

«Σε όλους τους νέους ανθρώπους, αλλά και στους νέους επίδοξους συναδέλφους, εύχομαι να έχουν ήδη στο μυαλό τους ότι είμαστε πολύ πιο «μικροί» από την οποιαδήποτε τέχνη υπηρετούμε και μέσα από αυτήν πρέπει να έχουμε ως στόχο να γινόμαστε καλύτεροι, χωρίς να αλλοιωθούμε στο όνομά της.»

Η Μαρίλια Μητρούση με τον πατέρα της Μιχάλη Μητρούση

Τι είναι αυτό που θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο ο οποίος ξεκινά τώρα τα πρώτα του βήματα στο χώρο; Ποιες θεωρείς ότι είναι οι πιο συνηθισμένες παγίδες για ένα νέο ερμηνευτή;

Δε πιστεύω πως είμαι σε θέση να συμβουλέψω κάποιον, καθώς και για μένα είναι πολύ αρχή ακόμα. Αυτό που θα έλεγα όμως σε έναν νέο άνθρωπο από τον τρόπο που βλέπω εγώ η ίδια τα πράγματα θα ήταν να πιστεύει στον εαυτό του και να μην πέσει ποτέ στην παγίδα να αλλάξει το χαρακτήρα του, μέσα από την προσπάθεια του να ανέβει. Επίσης, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται να είναι, να κοιτάζει χαμηλά αφού, όσο πιο χαμηλά κοιτάζεις, τόσο πιο ψηλά πας.

Πόσο δύσκολο είναι, κατά τη γνώμη σου, για έναν καλλιτέχνη να έχει διάρκεια στο χρόνο; Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιου είδους μυστική συνταγή;

Νομίζω, ότι άνθρωποι που αγαπάνε βαθιά και αληθινά τη μουσική και που πιστεύουν στον εαυτό τους, εξελίσσοντας διαρκώς το ταλέντο τους, καθώς το ταλέντο εκτός από θείο δώρο χρειάζεται και πολλή δουλειά, εκείνοι οι άνθρωποι λοιπόν μπορούν και να καταφέρουν τη διάρκεια. Βεβαίως όλα είναι πολύ σχετικά και οι ερμηνευτές οφείλουν να δουν τη μουσική και σαν εργασία, με ότι αυτό συνεπάγεται, καθώς έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν και έναν επιπλέον σεβασμό για το αντικείμενο. Ο σεβασμός σε αυτό που κάνεις ίσως να είναι η μόνη συνταγή τελικά, για να πάει κάποιος μπροστά. Και ο κόσμος φυσικά, μιας και πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δουλειά παίζει η αγάπη του κόσμου.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα στη μουσική σου πορεία;

Δυσκολίες αντιμετωπίζω ακόμα και τώρα, καθώς βρίσκομαι στην αρχή. Νομίζω πως η μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή τη δουλειά είναι το ότι πρέπει να ανταγωνιζόμαστε την μετριότητα και αυτό είναι ότι χειρότερο. Κάτι ακόμα είναι η παγίδα της δημοσιότητας, αλλά και του ανταγωνισμού η οποία υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Ωστόσο πιστεύω πως ένας άνθρωπος οφείλει να είναι ανταγωνιστικός μόνο με τον χθεσινό εαυτό του και από εκεί και πέρα, με σκληρή δουλειά, όλα μπορούν να συμβούν.

Μετά τις καλοκαιρινές εμφανίσεις, τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Προς το παρόν είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζω με σιγουριά, καθώς βρίσκομαι ακόμα σε συζητήσεις. Θέλω να πιστεύω όμως πως την επόμενη χρονιά θα βρίσκομαι σε κάποιο σταθερό σχήμα. Άλλωστε το πτυχίο μου στο τραγούδι βρίσκεται στα σκαριά, καθώς τον ερχόμενο Φεβρουάριο δίνω εξετάσεις και είναι για μένα μια τεράστια ευθύνη.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο; Μάλλον δεν θα πρωτοτυπήσω και θα πω αυτό που πάντα συνηθίζω να λέω… Εύχομαι να ζω από αυτό που αγαπάω, να ανεβαίνω σταδιακά μέρα με τη μέρα, με σταθερά βήματα, σεβασμό, αγάπη, αλλά και σκληρή δουλειά. Σε όλους τους νέους ανθρώπους, αλλά και στους επίδοξους, νέους συναδέλφους, εύχομαι να έχουν ήδη στο μυαλό τους ότι είμαστε πολύ πιο «μικροί» από την οποιαδήποτε τέχνη υπηρετούμε και μέσα από αυτήν πρέπει να έχουμε ως στόχο να γινόμαστε καλύτεροι, χωρίς να αλλοιωθούμε στο όνομά της. Σε συλλογικό επίπεδο εύχομαι υγεία και όλα τα άλλα έρχονται!

Στο τέλος της συνομιλίας μας με τη Μαρίλια Μητρούση, μπορώ να πω ότι περισσότερο από όλα, αποκόμισα το αίσθημα μιας υπέρμετρης αισιοδοξίας. Αισιοδοξία ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα και ότι πάντα υπάρχει χώρος για όποιον αγαπάει με πάθος αυτό που κάνει, να διαπρέψει.

Της ευχόμαστε τα καλύτερα και ότι πιο δημιουργικό για το μέλλον…