«Η Μέρα της Επιστροφής Μου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Η Μέρα της Επιστροφής Μου»   

(The Mercy)

 

  • Είδος: Βιογραφικό δράμα
  • Σκηνοθεσία: Τζέιμς Μαρς
  • Με τους: Ρέιτσελ Βάις, Κόλιν Φερθ, Ντέιβιντ Θιούλις, Κεν Σκοτ
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: Spentzos Films

Παραγωγή με το BBC να κρατάει γερά τα ηνία σε αυτή την πραγματική ιστορία, που ως γεγονός του 1968, όπως διάβασα για να ενημερωθώ περί τίνος πρόκειται, συντάραξε τα ναυτικά πράγματα της Αγγλίας. Η απόφαση του επιχειρηματία, εφευρέτη και ερασιτέχνη, ιστιοπλόου Ντόναλντ Κρόουνχέρστ να λάβει μέρος στον μεγάλο, ιστιοπλοϊκό αγώνα που οργάνωσε η αγγλική εφημερίδα Sunday Times με στόχο τον περίπλου της Γης, μόνος του, δίχως στάση και με τον καλύτερο δυνατό χρόνο, οδήγησε τον πράο και ήρεμο οικογενειάρχη σε έναν απίστευτο γαϊτανάκι παραλογισμού και αλλόκοτης συμπεριφοράς κατά την διάρκεια του ταξιδιού του. Το έπαθλο ήταν 5.000 λίρες, τεράστιο ποσό εκείνη την εποχή (τέλος της δεκαετίας του ΄60) και η αναγνώριση μεγαλειώδης, καθώς η έγκριτη, πρωτευουσιάνικη εφημερίδα, που πατρονάριζε τον αγώνα και ενημέρωνε το κοινό της, ήταν πρώτη σε αναγνωσιμότητα σε όλες τις χώρες της αγγλικής κοινοπολιτείας. Από τον «Χορό των Κατασκόπων» του 2012 και το βραβευμένο «Η Θεωρία των Πάντων» (Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου στον Έντι Ρέντμεϊν), ο 55χρονος, Άγγλος σκηνοθέτης  Τζέιμς Μαρς καταπιάνεται ξανά με ένα ακόμα αληθινό γεγονός και ένα τραγικό πρόσωπο, άγνωστο σε πολλούς, εικονοποιώντας τα ενάρετα και τα ταραχοποιά πνεύματα κατά την στιγμή που μάχονται για τον ευτελούς αξίας, χωμάτινο θρόνο της ανθρώπινης υστεροφημίας, της ματαιοδοξίας στην υπό κατάληψη, λόγω του παρορμητισμού και του ενθουσιασμού, ανθρώπινης ύπαρξης μας. Ο ονειροπόλος άνθρωπος με τον επιπόλαιο άνθρωπο είναι δυο δάχτυλα απόσταση, κι αυτή η απόσταση όταν γεφυρωθεί με την λογική και το γόνιμο συναίσθημα, τότε μόνο επιτελείται ο ανθρωπο-άθλος, που μένει στην ιστορία. Αλλιώς οι οποιεσδήποτε επιπολαιότητες έχουν το αντίτιμό τους και μάλιστα κάποιες φορές είναι βαρύ. Ένα αρκετά ενδιαφέρον για κινηματογραφική δράση πεδίο, που ο Τζέιμς Μαρς δείχνει να το διαχειρίζεται καλά στην νοικοκυρεμένη επιφάνεια του (ο ήρωας, η οικογένεια, το όνειρο, ο μικρός, κοινωνικός περίγυρος της παραθαλάσσιας αγγλικής κωμόπολης, η προετοιμασία, ο Τύπος, το χρήμα) όταν όμως ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος χρειάστηκε να φορέσουν την στολή του σφουγγαρά για να κατεβούν σε μεγαλύτερα βάθη, ο σωλήνας κόπηκε, ξεμένοντας από οξυγόνο. Διαβάζοντας την ιστορία του πραγματικού Ντόναλντ Κρόουνχερστ σε ένα σημείο αναφέρει, ότι μέχρι την ηλικία των επτά χρόνων, η μητέρα του τον έντυνε σαν κορίτσι, γιατί η επιθυμία της ήταν να φέρει στον κόσμο μια θυγατέρα παρά ένα αγόρι. Σκεφτείτε, τα μεγέθη των ψυχικών διαταραχών που θα είχε αυτός ο άνθρωπος και φυσικά τα είχε θαμμένα. Το παρελθόν του ήρωα δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία (προσωπογραφία δίχως παρελθόν είναι σπίτι δίχως θεμέλια). Ο Κόλιν Φερθ, η Ρέιτσελ Βάις και ο Ντέβιντ Θιούλις, αγγλάρες ηθοποιοί με περγαμηνές και οικόσημα, έκαστος στο ερμηνευτικό του πόστο, τρέχουν το θέμα αέρα, παλικαρίσια προσφέροντας τις απαραίτητες ανάσες στην πλοκή, που όπως αναφέραμε στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, οπότε και έρευνα. Το σενάριο είναι αμερικανική υπόθεση, και αφορά τον έμπειρο Αμερικανό γραφιά Σκοτ Ζ. Μπερνς, υπεύθυνου του «Τελεσίγραφου του Μπορν», των «Αληθοφανών Ψεμάτων», των «Παρενεργειών» και του «Contagion», και πιθανώς, ένεκα γοητείας του θέματος, ως Αμερικανός παρέμεινε επιδερμικά στο γεγονός και όχι στο ανθρώπινο στοιχείο, που, τέλος πάντων, αυτό είναι ο «γευστικός καρπός» της τραγικής, θαλασσινής φρουτοσαλάτας.

Η Sunday Times ανακοινώνει το 1968 τον αγώνα για ερασιτέχνες, τον Golden Globe Race που αφορά τον σόλο περίπλου της Γης με ιστιοπλοϊκό δίχως στάση. Ο οικογενειάρχης, επιχειρηματίας Ντόναλντ Κρόουνχερστ (Κόλιν Φιρθ – καλός) δηλώνει συμμετοχή με την ελπίδα να νικήσει. Στον αγώνα συμμετέχουν σπουδαίοι θαλασσοδαρμένοι, ερασιτέχνες ιστιοπλόοι με αμέτρητες ώρες σε σκάφος και δύσκολα ταξίδια στο ενεργητικό τους. Η θαλασσινή εμπειρία του Ντόναλντ είναι, σχεδόν, ανύπαρκτη (Πέραμα Σαλαμίνα είναι, ας πούμε το μεγαλύτερο ταξίδι του) και εύπλοο σκάφος για τέτοιου είδους ταξίδι δεν διαθέτει. Η γυναίκα του, Κλερ (Ρέιτσελ Βάις – καλή) έχει τις αντιρρήσεις της στην παρόρμηση του άνδρα της (δεν μαθαίνουμε ακριβώς το γιατί – ίσως επειδή φοβάται για την ζωή του, καθώς είναι η μοναδική πηγή εισοδήματος της οικογένειας), αλλά με την ψυχή στα δόντια στηρίζει την απόφαση του συζύγου, όπως και τα παιδιά του ενθουσιάζονται με την ιδέα του τρελο-μπαμπά. Ο Ντόναλντ ανακοινώνει την συμμετοχή του στον αστυνομικό συντάκτη της τοπικής εφημερίδας, Ρόντεϊ Χάλγουορθ (Ντέιβιντ Θιούλις – καλός), ο οποίος βρίσκει μερικούς σπόνσορες για να «τσιμπήσει» την αποκλειστικότητα, αλλά τα μείζονος σημασίας θέματα που είναι το χρηματικό κεφάλαιο για την κατασκευή του καινούργιου και κατάλληλου σκάφους και εν γένει των εξόδων του αγώνα, παραμένουν άλυτα. Τα αναλαμβάνει ο ευκατάστατος έμπορος, που πουλάει τροχόσπιτα, ο κος Μπεστ (Κεν Σκοτ – καλός) που σε αντίκρισμα των χρημάτων του και σε περίπτωση αποτυχίας, δεσμεύει όλο το βιός του Ντόναλντ. Ο άπειρος, αλλά εφευρετικός ιστιοπλόος με χαρά, και όρεξη σχεδιάζει και κατασκευάζει ένα δικής του έμπνευσης, 12μέτρο τριμαράν (σκάφος με τρεις καρίνες) υψηλού κατασκευαστικού κόστους, το οποίο συνεχώς καθυστερεί η ολοκλήρωση του με αποτέλεσμα να μετατίθεται ο απόπλους του. Όσο φτάνει στο τέλος της η βεβιασμένη ναυπήγηση του τριμαράν, τόσο διογκώνεται και το άγχος του Ντόναλντ, που ξαφνικά σβήνει ο ενθουσιασμός του και την θέση του παίρνει η απόγνωση, ο ψυχαναγκασμός, η ηττοπάθεια και ο φόβος. Ενώ ξεκινάει το επικό ταξίδι του με τις χειρότερες των προϋποθέσεων (αδοκίμαστο, ημιτελές σκάφος, άπειρος στα περί ναυτοσύνης ο αγωνιζόμενος), πριν ακόμα περάσει στις Νότιες Θάλασσες, αποφασίζει να εγκαταλείψει την κούρσα και αράζει στο απέραντο υγρό στοιχείο αδρανής, ακούγοντας απλά τις άξιες επιδόσεις των συναθλητών του. Όταν όμως ενημερώνεται πως ο ένας μετά τον άλλον εγκαταλείπουν τον αγώνα, και εκείνος είναι αρκετά πίσω από τον πρώτο, δημιουργεί σιγή ασυρμάτου κι αρχίζει να κατασκευάζει μια πλαστή διαδρομή, που δείχνει ότι προπορεύεται σε χρόνο. Συντηρεί το ψέμα, πιάνει λιμάνι στην Κολομβία, που οι κανόνες απαγορεύουν την στάση, κι αρχίζει να κρατάει λεπτομερές ημερολόγιο της απάτης που έχει στήσει. Σε μια στιγμή παράνοιας και στα αχαλίνωτα ηθικά διαστήματα της φιλοσοφίας και του ρεαλισμού (ενώ τα ψεύτικα στίγματα που έχει δώσει τον ανακηρύσσουν νικητή και οι εφημερίδες τον βάζουν πρωτοσέλιδο), ο Ντόναλντ σηκώνει την σημαία της ατίμωσης και παθαίνει αμόκ. Αφήνει στο σκάφος τα πραγματικά ημερολόγια του ταξιδιού του, αυτά, δηλαδή, που αποδεικνύουν το ψέμα, βουτάει στην θάλασσα και χάνεται για πάντα. Το έρημο σκάφος και οι αποδείξεις της απάτης του ανακαλύπτονται έπειτα από μερικούς μήνες και αρχίζει ο διασυρμός της οικογένειας μέσω του Τύπου.