fbpx

«Η Κόρη της Απρίλ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Η Κόρη της Απρίλ» (Las Hijas de Abril / April's Daughter)

  • Είδος: Κοινωνικό Δράμα
  • Σκηνοθεσία: Μιτσέλ Φράνκο
  • Με τους: Εμα Σουάρεζ, Ανα Βαλέρια Μπεκερίλ, Ενρίκε Αριζόν
  • Διάρκεια: 103 ’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Βραβείο της Επιτροπής «Ένα Κάποιο Βλέμμα» 70ου Φεστιβάλ Καννών.

Ο φακός και η γραφίδα του Μεξικανού σεναριογράφου, παραγωγού, και σκηνοθέτη, Μιτσέλ Φράνκο είναι απόλυτα εστιασμένα στο σύγχρονο, κοινωνικό δράμα. Ζυμωμένος στο σύμπαν των μικρομηκάδων, βγαίνει το 2012 στην μεγάλη οθόνη ως ο άνθρωπος ορχήστρα (σενάριο, παραγωγή, σκηνοθεσία) με την δραματική ιστορία της έφηβης Αλεχάντρα στην ταινία «Μετά την Λουτσία». Ακολούθησε το, επίσης δραματικό «Chronic» (2015) με τον νοσηλευτή Τιμ Ροθ, ταινία βραβευμένη στις Κάνες για το σενάριο της, που στην Ελλάδα δεν έτυχε διανομής, ενώ προβλήθηκε στο 56ο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Η 17χρονη τσαχπίνα και άμορφη Βαλέρια (Άνα Βαλέρια Μπεκερίλ, πολύ καλή) θα γίνει μητέρα. Ζει μαζί με την ετεροθαλή, άτονη, αδιάφορη και ασχημούλα αδελφή της, Κλάρα (Τζοάνα Λαρεγκί) στο παραθαλάσσιο μεξικανικό θέρετρο Πουέρτο Βαγιάρτα με θέα τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο σύντροφός και πατέρας του τέκνου της, ο, επίσης ανέμελος έφηβος Ματέο (Ενρίκε Αριζόν), γιός ενός ιδιοκτήτη πανσιόν, λόγω της ηλικίας του είναι στην κοσμάρα του. Η Βαλέρια θέλει να κρατήσει μακριά από το γεγονός της εγκυμοσύνης της, την σαραντάρα, καλοβαλμένη μητέρα της Απρίλ (Έμα Σουάρεζ, καλή), γνωρίζοντας βέβαια τις δυσκολίες που θα προκύψουν, τόσο τις οικονομικές, όσο και σε αυτές του μεγλώματος του παιδιού της. Η Κλάρα, όμως, την ενημερώνει κρυφά από την Βαλέρια και η μάνα σίφουνας καταφθάνει στο Πουέρτο Βαγιάρτα. Οι γονείς του Ματέο είναι αρνητικοί στο να γίνει πατέρας ο έφηβος γιός τους, διακόπτοντας κάθε συναναστροφή και σχέσεις με την εγκυμονούσα Βαλέρια και την μητέρα Απρίλ. Το μικρό γεννιέται και τα ζόρια της φροντίδας του μωρού για την Βαλέρια αρχίζουν. Μεγάλο βάρος πέφτει στην Απρίλ που προσέχει το εγγόνι της περισσότερο από ότι το προσέχει η πελαγωμένη, έφηβη Βαλέρια. Ξαφνικά, με εντελώς ξεδιάντροπο και απάνθρωπο τρόπο η 40χρονη, μητέρα Αμπρίλ, κλέβει ολοκληρωτικά την ζωή της κόρης της Βαλέρια.

Η αφηγηματική ροή του Μιτσέλ Φράνκο είναι αργή, προσεγμένη και η σκηνοθετική δομή λιτή, δίχως όμως να χάνει το στόρι από ουσία, ένταση και αγωνία. Το θέμα που πραγματεύεται είναι γνωστό και αφορά την σύγκρουση ανάμεσα στην νέα μητέρα, που δεν έχει συνειδητοποιήσει τον ρόλο της και της νεαρής κόρης που με την σειρά της ανάλαφρα και δίχως υποδομές και φρόνηση καταστρώνει οικογένεια. Ο Φράνκο κινεί σωστά την διαδικασία αυτών των δυο πόλων με σημείο αιχμής την νεότητα και την ανεμελιά, που επιπλέον επιβαρύνονται από ακαταλόγιστες πράξεις, περισσότερο από την πλευρά των ενηλίκων. Βλέπουμε, μάλιστα, τον εύπορο πατέρα της Βαλέριας (με τον οποίο δεν έχουν καλές σχέσεις), και πρώην σύζυγο της σαραντάρας Απρίλ, να απολαμβάνει μια καινούργια ζωή στα 74 χρόνια του, παντρεμένος με μια γυναίκα κατά 35 χρόνια μικρότερη του και δυο νεοφερμένα τέκνα, φτιάχνοντας, έτσι, ο γηραιός μπούρδας την νέα οικογένεια του. Κι όταν η Απρίλ του ζητάει οικονομική ενίσχυση για το παιδί της Βαλέριας, εκείνος εγωιτικά και σκληρά δίνει απαντήσεις που καθορίζουν το μέγεθος της σήψης και της απρέπειας ανάμεσα σε ατίθασα παιδιά και αμετανόητους γονείς. Μια σαθρή κοινωνία με «πειραγμένα» σκεπτικά ενήλικων ανθρώπων, που πάει σόι το βασίλειο, κυριεύοντας με βλακεία και αγνωσία τις νεότερες γενιές.