fbpx

Η ηθοποιός Αγγελική Καρυστινού συνομιλεί με τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«…επιτρέπουμε στον παραλογισμό να γεννηθεί, καταρχάς, και στη συνέχεια να αναπτυχθεί και να γίνει κανόνας».

Όταν πέσει η αυλαία μιας παράστασης και δεν πρωταγωνιστεί στο θέατρο, προετοιμάζεται για την επόμενη. Όταν δεν εργάζεται ως ηθοποιός, δηλαδή, όταν δεν «τρέχει» ρόλο, τότε, σκηνοθετεί. Όταν τελειώνουν οι πρόβες διδάσκει θέατρο. Όταν δεν διδάσκει, γράφει θεατρικά κείμενα, βιβλία, παρακολουθεί θέατρο, σινεμά. Η ημέρα της Αγγελικής Καρυστινού είναι ένα άοκνο εικοσιτετράωρο γεμάτο Τέχνη. Ηθοποιός υψηλών προδιαγραφών που την απόλαυσα φέτος στην επιτυχημένη θεατρική παράσταση σε κείμενο του Γιάννη Λασπιά και σκηνοθεσία του Πάνου Κούγια «Camille Claudel Mudness» μαζί με την εξ΄ ίσου υπέροχη Μάνια Παπαδημητρίου. Δυο γυναίκες, πραγματικές θύελλες επί σκηνής σε έναν εκπληκτικό εσωτερικό διάλογο, μια κραυγή για την θέση της δημιουργικής Θηλυκής Αρχής στις «πράξεις» της ανδροκρατούμενης, φοβικής κοινωνίας που την θέλει στην άκρη. Από το πλούσιο βιογραφικό της Αγγελικής Καρυστινού, αναφέρω πρωτίστως, ότι γεννήθηκε στην Αθήνα, ενώ στην συνέχεια, ότι σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη σκηνοθεσία στην East15- University of Essex, όπου έλαβε διάκριση, και παρακολούθησε το εκπαιδευτικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα του GITIS στην Μόσχα. Οι σκηνοθετικές της δουλειές περιλαμβάνουν τα έργα: «Η πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ουι» του Μ. Μπρεχτ στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, «Το γαϊτανάκι του Α. Σνίτσλερ» στο Βeton 7, «Κυρία Λώρα»  της Μ. Καραπάνου στο Κτίριο elculture,  «A Chandelier in my Kitchenette» του Ken McLoone, στο Φεστιβάλ Brighton Fringel, «No dogs in this fight», performance βασισμένη στα Ημερολόγια του Νιζίνσκι στο The Garage της Αγγλίας. Έχει γράψει κείμενα για το θέατρο, αλλά κι ένα παιδικό βιβλίο, «Το μεγάλο ταξίδι της Μαριάνθης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.  Δίδαξε το μάθημα  της υποκριτικής και του αυτοσχεδιασμού, στην Ανώτερη  Δραματική Σχολή Πράξη Επτά, στην Ανώτερη Δραματική  Σχολή Πέτρας και στο Θέατρο των Αλλαγών.

Περιέγραψε μας την καινούργια συνεργασία σου και την ηρωίδα που υποδύεσαι, η οποία, όπως πληροφορήθηκα δημοσιογραφικά, είναι σπουδαία.

Η καινούργια ηρωίδα είναι η Μάργκαρετ από το «Αριζόνα» του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο, που ανεβαίνει από το ΔηΠεΘε Ρούμελης σε σκηνοθεσία Βασίλη Σκαρμούτσου, μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και εκτός από μένα παίζει και ο Στράτος Σωπύλης. Η Μάργκαρετ, λοιπόν, είναι μια καθημερινή γυναίκα από την Αμερικανική επαρχία, παντρεμένη με έναν εθνικιστή πατριώτη. Εκείνη όμως πάντα αμφιβάλλει για τις ιδέες του, πάντα ψάχνει τη λογική σε ό,τι ακούει, παρόλο, που καταρχάς μοιάζει αδιάφορη ,και ίσως είναι κιόλας για όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια της. Φτάνει τελικά στο σημείο να υψώσει τη φωνή της και να αντιδράσει, πράγμα όμως που θα το πληρώσει ακριβά αλλά δεν θα είναι και η μόνη σε αυτή την ιστορία. Το έργο καταγράφει, γενικώς, πώς ξεκινάει και θεριεύει ο φασισμός και ο ρατσισμός και σε αυτό το παιχνίδι δεν υπάρχουν νικητές παρά μόνο χαμένοι.

Ποια είναι αυτά τα ιδιαίτερα, αιχμηρά, τα ορατά ή τα αόρατα, στοιχεία του χαρακτήρα τής Μάργκαρετ, που σε έκαναν να επιλέξεις τον ρόλο;

Δεν επέλεξα τον ρόλο αλλά τη συνεργασία. Γενικά, δεν επιλέγω με κριτήριο τους ρόλους, παρά σπάνια. Στην Μάργκαρετ βλέπω όλα εκείνα τα στοιχεία που επιτρέπουν σε ακραία φαινόμενα να αναπτύσσονται, όπως ο φόβος η αδιαφορία, αλλά κι εκείνα που θα μας προστατεύουν από αυτόν. Επίσης είναι δύσκολο να πετύχεις την ισορροπία ανάμεσα στην αθωότητα που έχει η Μαργκαρετ και τη συνείδηση.

Η ηρωίδα μετασχηματίζει τις καταστάσεις ή απλά με την εμφανή, προς την αδιαφορία στάσης της, ακολουθεί τα γεγονότα;

Όχι, συνεχώς κάνει ερωτήσεις υποσκάπτει το σχέδιο. Σταδιακά γίνεται εκείνη ο εχθρός του άντρα της.

Δηλαδή, μέσα από την προτεινόμενη αθωότητα την ανάλαφρη συμπεριφορά της, δημιουργεί πεδίο αντίθεσης;

Ναι, κι επειδή εκείνη έχει την ενσυναίσθηση και την λογική καταλαβαίνει και αποκαλύπτει τον  παραλογισμό των ισχυρισμών του. Είναι περίεργο, γιατί όταν  πρωτοδιαβάζεις το κείμενο μοιάζει λίγο σαν χαζή αλλά όταν αρχίσεις να δουλεύεις τον ρόλο και να ψάχνεις τον τρόπο σκέψης της, τότε,  συνειδητοποιείς ότι αυτή ξέρει τα πάντα από πριν απλώς τα ανέχεται. Κάποια λοιπόν στιγμή φτάνει στο αμήν και  αντιδράει .Είναι η πρώτη φορά που παίζω έναν ρόλο ο οποίος έχει διαφοροποιηθεί στη διάρκεια των προβών τόσο αισθητά από την αίσθηση που είχα στην πρώτη ανάγνωση. Αυτή η συγκεκριμένη διαδρομή είναι που κάνει μεγάλη εντύπωση.

Φωτό από την τελευταία θεατρική παράσταση σε κείμενο του Γιάννη Λασπιά και σκηνοθεσία του  Πάνου Κούγια «Camille Claudel Mudness», η Αγγελική Καρυστινού με την Μάνια Παπαδημητρίου

Στην απόδοση του καινούργιου ρόλου αντιμετώπισες δυσκολίες;

Ναι, όπως σε κάθε ρόλο, βέβαια . Η ηρωίδα του έργου, όμως είναι περίεργη γιατί όλα  πρέπει να συμβαίνουν χωρίς να δείχνει απολύτως τίποτα και ταυτόχρονα να ακροβατείς ως ηθοποιός σε μια ακραία κατάσταση με χιούμορ.

Προφανώς, το έργο ιχνηλατεί και καταγράφει, συν τοις άλλοις, το φυλετικό και το εθνικιστικό θέμα σε μια περίοδο, που για τον δυτικό, τουλάχιστον, κόσμο είναι σε έξαρση.

Ακριβώς! Μάλιστα, μέσα από δυο απλούς ανθρώπους της διπλανής  πόρτας, όπως θα  λέγαμε, υπενθυμίζοντας τελικά αυτό που έχει αποδείξει η ιστορία: Ό,τι όλοι έχουμε ευθύνη.

Ευθύνη σε τι ακριβώς; 

Επειδή επιτρέπουμε στον παραλογισμό να γεννηθεί, καταρχάς, και στη συνέχεια να αναπτυχθεί και να γίνει κανόνας, όπως συνέβη, ας πούμε, με τον ναζισμό. Δεν βαραίνει μόνο τον Χίτλερ η ιστορική ευθύνη, αλλά όλους: Όπως τον λαό που τον ψήφισε και τον ανέχτηκε, τους συμμάχους που έκαναν τα στραβά μάτια, το κεφάλαιο που θησαύριζε από τα εγκλήματά του.

Η ευθύνη, λοιπόν, είναι αποκλειστικά δική μας. Όταν όμως οι άνθρωποι, ο λαός – και κατά τον τελευταίο προσφιλή χαρακτηρισμό «ο όχλος» έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια από μύρια όσα προβλήματα, που τον μαστιγώνουν αλύπητα, λογικό δεν είναι να εναποθέσει τις «ελπίδες» του σε αυτόν που υπόσχεται τα πολλά και τα ωραία; Επίσης σε τέτοιου είδους στιγμές και σημαντικές ιστορικές περιόδους, ως γνωστόν, εκκολάπτεται και το «αυγό του φιδιού». Ο κακώς εννοούμενος εθνικισμός, ο φυλετισμός, τα μίση, τα πάθη, η καταστροφική εσωστρέφεια. Σημεία που χαρακτηρίζουν τον αμαθή και χειραγωγούμενο άνθρωπο. Είναι, τελικά, αποκλειστικά μόνο δική του η ευθύνη;

Προσωπικά θεωρώ, πως ναι! Θα δανειστώ έναν στίχο του Γκαίτε από τον Φαουστ: «Όποιος την Ιστορία του δεν ξέρει, το πώς και το γιατί, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια στο σκότος της αμάθειας μένει και ζει μονάχα από τη μια στην άλλη μέρα». Επίσης, τι είναι αυτό το καλό που του υπόσχονται αλήθεια ; Και πώς κάποιος υποστηρίζει τόσο στενόμυαλα μια τυχαιότητα, δηλαδή, την εθνικότητα του με κόστος την ανθρώπινη ζωή. Η κατάληξη πάντα είναι, πως άνθρωποι χάνονται. Και είναι πάντα η ίδια. Αυτό αλίμονο όποιος ισχυριστεί ότι δεν το ξέρει.

«…όσο αφορά την τέχνη θεωρώ ότι λειτουργεί κατά βάση παρηγορητικά και αν τα καταφέρει, ως τροφή για σκέψη»

Ως πολίτης, ως γυναίκα καλλιτέχνις, αλλά και ως καθηγήτρια θεατρολογίας, που έχεις κοντά σου νέους ανθρώπους και τους διδάσκεις την μυητική τέχνη, όπως είναι το θέατρο, τι προτείνεις για να αλλάξει όλη αυτή η νοσηρή νοοτροπία που σχεδόν τόσους αιώνες ταλανίζει τον άνθρωπο;

Δεν θα αλλάξει, δεν άλλαξε ποτέ συνολικά. Πάντα, όμως, υπάρχουν εξαιρέσεις μικρές ή μεγάλες φωνές που κάνουν μικρά βήματα. Τώρα, όσο αφορά την τέχνη θεωρώ ότι λειτουργεί κατά βάση παρηγορητικά και αν τα καταφέρει, ως τροφή για σκέψη.

Συμφωνώ, ότι  ο άνθρωπος δεν αλλάζει μέσα από την Τέχνη, αλλά σίγουρα αναζωογονείται, λαμβάνει δύναμη, δροσίζεται το μέσα του, όπως προείπες. Ο χώρος της τέχνης, αυτή την στιγμή, σε τι κατάσταση βρίσκεται στην χώρα μας;

Ο πολιτισμός τα κάνει όλα αυτά, αλλά εμείς εδώ ως κράτος δεν τον έχουμε σε υπόληψη μεγάλη. Το θέατρο συγκεκριμένα περνάει δύσκολες ώρες. Παραγωγές γίνονται πολλές, δημιουργικότητα υπάρχει, όμως η δημιουργία, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο, χρειάζεται μέριμνα κι αυτή δεν υπάρχει. Να το πούμε πιο απλά: Σήμερα ο κάθε καλλιτέχνης στο θέατρο κάνει τέσσερις δουλειές για να τα βγάλει πέρα και το πιο πιθανό είναι, ότι κάποιες από αυτές να μην έχουν καμία σχέση με την τέχνη του. Ακόμα κι αν έχουν, απλώς, δεν μπορεί να δημιουργήσει, παρά μόνο να παράξει. Τώρα, το κοινό δεν ξέρω αν όντως έχει ανάγκη αυτή την παραγωγή αν πραγματικά ηχεί μέσα του όλο αυτό και τι τελικά αποκομίζει. Πρέπει να συνεχίσουμε, γιατί κάποτε θα υπάρξει μια βελτίωση. Πάντα υπάρχει μια βελτίωση και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αυτή.

Στην ζωή σου είσαι αισιόδοξη;

Όχι, απλώς ξέρω πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα ούτε το καλό ούτε το κακό.

Προλαβαίνεις να διαβάζεις;

Ναι όχι όσο παλιά αλλά διαβάζω πολύ

Γνωρίζω, πως βλέπεις πολύ σινεμά. Ποιά ταινία τελευταία σου άρεσε;

Α, μου βάζεις δύσκολα. Αρκετές είναι, αλλά έτσι στα γρήγορα ξεχωρίζω το «Πάτερσον» του Τζιμ Τζάρμους, όπως μου άρεσε πολύ και η «Δουνκέρκη».

Στην πορεία της ζωής σου κινείσαι με σκοπό ή στόχους;

Η πορεία μου πλέον δεν έχει πάρα μόνο πολύ μικρούς στόχους της αυριανής μέρας. Τα υπόλοιπα πια μου φαίνονται αστεία. Το μόνο που έχει, μάλλον, σημασία είναι να μαθαίνεις κάτι και να κάνεις κάθε μέρα κάτι καλό για τους άλλους.

Εύχομαι πάντα επιτυχίες, και ευχαριστώ τα μέγιστα για την συζήτηση μας.

Εγώ, ευχαριστώ πολύ για όλα

1 thought on “Η ηθοποιός Αγγελική Καρυστινού συνομιλεί με τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Τα σχόλια είναι κλειστά.