fbpx

«Η Ενοχή του Κένεντι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Η Ενοχή του Κένεντι»                         

(Chappaquiddick)      

  • Είδος: Πολιτικό θρίλερ
  • Σκηνοθεσία: Τζον Κάραν
  • Με τους: Τζέισον Κλαρκ, Κέιτ Μάρα, Εντ Χελμς, Τζιμ Γκάφιγκαν, Κλάνσι Μπράουν, Τέιλορ Νίκολς, Ολίβια Θίρλμπι, Μπρους Ντερν
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Tanweer

Είναι αβάσταχτο κυριολεκτικά να είσαι ως γιός η τελευταία, πολιτική ελπίδα της τρομερής φατρίας Κένεντι, όταν πριν από σένα πέρασαν δυο δολοφονημένα αδέλφια, αφήνοντας ανεξίτηλο  το ίχνος τους όχι μόνο στην διεθνή, πολιτική σκηνή ή στις συνειδήσεις των «δημοκρατικών» Αμερικανών, αλλά ως πολιτικές φυσιογνωμίες γερά εδραιωμένες και στην σφαίρα του μύθου για πολλούς και διάφορους λόγους. Είναι τρομερό, επίσης, να νοιώθεις τις βαριές σκιές του Τζον και του Μπομπ Κένεντι παντού γύρω σου να σε πνίγουν, να σε τραβούν στο απύθμενο σκοτάδι της μοίρας και ως αδελφός να πρέπει να σταθείς παλικάρι και στο ίδιο ύψος με αυτούς τους δυο καταπέλτες, δικαιώνοντας πρώτον το παρελθόν της οικογένεια και δεύτερον τους ψηφοφόρους σου. Σκεφτείτε, λίγο το τρισθεόρατο βουνό της ιστορίας, καθώς ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Μπομπ, έπεσε στις πλάτες του μετριοπαθούς, βλακούλη και πολύ φιλόδοξου, με άλυτα τα μύρια πατρικά συμπλέγματα μέσα του, Έντουαρντ (Τεντ) Κένεντι. Είναι ζόρικο, εδώ που τα λέμε. Εκτός από το στοιχειωμένο πνεύμα της ιστορίας, ο Τεντ Κένεντι είχε να αντιμετωπίσει και τον «δράκο» πατέρα του, τον σκληροτράχηλο, «πατριάρχη» Τζο Κένεντι, που παρότι ήταν σακατεμένος από τα εγκεφαλικά και τον πηγαινοέφερναν οι εσωτερικές νοσοκόμες σε αναπηρικό καροτσάκι και σχεδόν ανύπαρκτη την δυνατότητα της ομιλίας, ω δαίμονα, αυτό το δεινοσαυρικό  «κουμάσι» κινούσε, ακόμα, άψογα τα πολιτικά νήματα με απόλυτη δεξιότητα σαν δεινός μαριονετίστας. Καθώς διανύουμε την «συντηρητική» Tramp-era της Αμερικής, τι το καλύτερο και ασφαλέστερο από το να γυριστεί μια ταινία, που θα πριονίσει προσεκτικά κάθε εναπομείναν γυάλινο θεμέλιο της εμβληματικής, καθολικής clan των Δημοκρατικών Κένεντι, που έγραψαν ιστορία με ανεξίτηλα, βαθιά, χαραγμένα γράμματα σε όλα τα αφώτιστα και ημιφωτισμένα επίπεδα της πολιτικής σκηνής.   

Παρασκευή 18 Ιουλίου 1969. Η αμερικανική επικράτεια είναι καθηλωμένη στους τηλεοπτικούς δέκτες, παρακολουθώντας το διαστημικό ταξίδι του «Απόλλωνος 11» προς την σελήνη με το γνωστό, τριμελές πλήρωμα Νιλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς. Το σκάφος απογειώθηκε από το  Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της νήσου Μέριτ στην Φλόριντα, στις 16 Ιουλίου 1969, και ήταν η πέμπτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος «Απόλλων» της NASA, ενός προγράμματος που υποστήριξε με χέρια και δόντια στο ψυχροπολεμικό περιβάλλον εκείνης της εποχής ο δολοφονημένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Κένεντι και οι επερχόμενοι πρόεδροι. Ο γερουσιαστής της Μασαχουσέτης των Δημοκρατικών και αδελφός των δολοφονημένων πολιτικών Τζον και Μπομπ, ο «λίγος», ο «ελάχιστος» Τεντ Κένεντι (Τζέισον Κλαρκ – καταπληκτικός), ετοιμάζεται να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της χώρας και μόλις τελείωσε την συνέντευξη του σε παναμερικανικό δίκτυο υποστηρίζοντας με παρρησία το διαστημικό «όνειρο» τού αδικοχαμένου αδελφού του και προέδρου, Τζον Κένεντι. Η χώρα είχε παρακολουθήσει τις διαδοχικές δολοφονίες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Απρίλιο του 1968 και του Μπόμπι Κένεντι τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Ο Τεντ, μάλιστα, ήταν στο πλευρό του αδελφού του τη νύχτα που τον πυροβόλησαν. Η Αμερική δεν ξεκολλάει από τους τηλεοπτικούς δέκτες, λόγω της αδιάκοπης μετάδοσης του διαστημικού επιτεύγματος και ο γερουσιαστής Τέντ μαζί με τους δυο συμβούλους και φίλους του, τον συγγενή του που στήριξε τις πολιτικές καμπάνιες των δυο αδελφών του, τον Τζόζεφ Κάργκαν (Εντ Χέλμς – υπέροχος) και τον Πολ Μάρκχαμ (Τζιμ Γκάφιγκαν – καλός), πηγαίνουν στο νησάκι της Μασαχουσέτης, Τσαπακουιντίκ για τον ετήσιο αγώνα ιστιοπλοΐας. Συγκεντρωμένη όλη η ομάδα της προεκλογικής εκστρατείας στην καλύβα του νησιού και εν μέσω διασκέδασης, χαβαλέ και ευπρεπών μπυροκατανύξεων, ο Τεντ εμψυχώνει το team, βγάζοντας λογύδρια περί αφοσίωσης, οικογενειακών δεσμών, προσπαθώντας, μάλιστα, να πείσει την προκομμένη και άξια υπεύθυνη της πολιτικής καμπάνιας του δολοφονημένου αδελφού του Μπομπ, την όμορφη και δουλευταρού, 29χρονη  Μαίρη Τζο Κόπεχνε (Κέιτ Μάρα – πολύ καλή), να τον ακολουθήσει και να σχεδιάσει την στρατηγική της προεκλογικής του εκστρατείας. Η καθολική Μαίρη Τζο έχει τις αντιρρήσεις της και ο Τεντ την παίρνει μαζί του σε μια νυχτερινή  κουρσάδα around του μικρού νησιού. Το όχημα με οδηγό τον γερουσιαστή τρέχει αδικαιολόγητα πάνω από το επιτρεπτό όριο ταχύτητας στους μικρούς χωμάτινους καρόδρομους. Στην απότομη στροφή που συνδέεται με την ξύλινη, μικρή γέφυρα, κτυπάει σε ένα στηθαίο χάνεται ο έλεγχος βουτάει στο νερό και το αυτοκίνητο βυθίζεται ανάποδα στα σχεδόν αβαθή νερά του όρμου. Ο Τέντ βγαίνει σώος, ενώ η Μαίρη Τζο είναι εγκλωβισμένη μέσα στην καμπίνα. Αναπνέει μεν, καλεί σε βοήθεια δε, το νερό όμως γεμίζει τον χώρο. Ο Τεντ σαν να μην συμβαίνει τίποτα  την παρατάει στο δράμα της, ενημερώνει ατάραχος τους δυο συμβούλους του για τα καθέκαστα, τρέχουν οι άνθρωποι να βοηθήσουν (έτσι δείχνει το σενάριο) δεν τα καταφέρνουν να διασώσουν την άτυχη κοπέλα και παροτρύνουν τον γερουσιαστή να ενημερώσει άμεσα τις αρχές για το ατύχημα. Ο Τέντι τους γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του, περνάει απέναντι από το νησί, πηγαίνει στο ξενοδοχείο, κάνει το μπανάκι του, ντύνεται σαν κύριος, κοιμάται και το πρωί προγευματίζει κυριλέ με φίλους. Τηλεφωνεί, μάλιστα, στον γέρο πατέρα του, τον τρομερό Τζο Κένεντι (Μπρους Ντερν, απίθανος). Ο ολίγον σαστισμένος γερουσιαστής αφηγείται με το νι και με το σίγμα την μαλακία που έκανε και μονολεκτικώς λαμβάνει τις οδηγίες από τον padre padrone Τζον Κένεντι, οι οποίες οδηγίες δεν είναι διόλου ηθικές, μήτε ανθρώπινες, μήτε αθώες. Έπειτα από δέκα ώρες από την στιγμή του ατυχήματος με άνεση και αφοβία αναφέρει εγγράφως το συμβάν στην αστυνομία, δαχτυλίζοντας τα γεγονότα κατά το δοκούν (θολά νερά της θάλασσας, διάσειση, κι άλλες ανοησίες). Η κοπέλα αν και έζησε αρκετά μέσα στο αυτοκίνητο, τελικά, πνίγηκε αβοήθητη. Ο πατέρας Τζο Κένεντι, γνωρίζοντας, ότι ο Τέντ είναι φελλός περιωπής και δεν μοιάζει καθόλου στα δυο αδέφια του, καλεί στο σπίτι τα «σαΐνια» που καθοδηγούσαν τον JFK και τον Μπομπ Κένεντι στις σοβαρές πολιτικές κρίσεις, αυτή την φορά για να σώσουν τον δραματικά άθλιο γιό του. Ήταν τόσο δραστική, καταλυτική και παρεμβατική η δράση των βετεράνων της διαφθοράς στο σύστημα, που ο Τεντ Κένεντι, όπως είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, δικάστηκε, καταδικάστηκε με την «βαρύτατη» ποινή των δυο μηνών με αναστολή λόγω αμέλειας (!!!) Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έγινε, αλλά ως ισόβιος γερουσιαστής της Μασαχουσέτης απεβίωσε, σημειωμένος ως ο δεύτερος μακροβιότερος σε θητεία και εν ενεργεία στη Γερουσία μετά τον Ρόμπερτ Μπερντ.          

Σε συνέχεια του «JFK» του Όλιβερ Στόουν και του «Bobby» του Εμίλιο Εστέβεζ, ταινίες που αφορούσαν τις δολοφονίες των δυο αδελφών Κένεντι, ο Νεουρκέζος Τζον Κάραν ασχολείται με το σκάνδαλο του τρίτου παίδα της δυναστείας Κένεντι, που κυλίστηκε στον βούρκο της πολιτικής και των σκανδάλων. Ο Κάραν χειρίζεται άριστα την ανθρώπινη, εσωτερική πλοκή και όχι τόσο την πεπατημένη πλοκή με ανθρώπους, κάτι που το έχει αποδείξει στις ταινίες του: «Βαμμένο Πέπλο» (2006), «Δόλωμα γένους θηλυκού» (2010) και το «Διασχίζοντας την έρημο» (2013). Είναι ατμοσφαιρικός, αποτυπώνει την εποχή εξαιρετικά και αρέσκεται σε αφαιρετικές φάτσες, που άλλο δείχνουν και άλλο είναι. Έντονη και ενδιαφέρουσα η σχέση του ανεπρόκοπου Τέντ με τον σκληρό πατέρα του Τζο. Ο σχεδιασμός της παραγωγής είναι καλός (Τζον Γκολτσμιθ) και οι σεναριογράφοι, Τέιλορ Άλεν και  Άντριου Λόγκαν αφήνουν ανοιχτά όλα τα παράθυρα που οδηγούν έξω από το άβατο του κενεντικού Κάμελοτ, χαϊδεύοντας διακριτικά το φαλακρό κεφάλι της συγκάλυψης τρομερού σκανδάλου, διαφοροποιώντας αισθητά προς το αρνητικότερο του θέματος τον Τεντ Κένεντι από τους δυο «θρυλικούς» αδελφούς του. Η φωτογραφία της Μαρίζ Άλμπερτι εντυπωσιακή και το μοντάζ του Κιθ Φράας κλειστό, ενοχικό, προσεκτικό. Η ερμηνεία του Τζέισον Κλαρκ, ως Τεντ τον βγάζει από τα άνευρα ταινιάκια και τον τοποθετεί όρθιο στο πράσινο λιβάδι των καλών ρόλων ως συνέχεια της καλή προσπάθειας που έγινε στο «Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή». Ε, ο 82χρονος γερόλυκος Μπρους Ντερν αν και εμφανίζεται ελάχιστα στον ρόλο του πατέρα «Killer»Τζο Κένεντι, γράφει, ο μπαγάσας, ιστορία.