fbpx

«Η Διαπαιδαγώγηση της Κάμερον Ποστ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Miseducation of Cameron Post)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ντέζιρε Άκαβαν
  • Με τους: Κλόι Γκρέις Μορέτς, Τζον Γκάλαγκερ Τζ., Σάσα Λέιν, Φόρεστ Γκούντλακ, Τζένιφερ Ιλι
  • Διάρκεια: 91’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Σάντανς 2018

Στην δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα της 34χρονης Νεοϋρκέζας, ιρανικής καταγωγής Ντέζιρε Άκαβαν καταπιάνεται με τις εφηβικές λεσβιακές σχέσεις και την αντιμετώπιση αυτών από το χριστιανικό, οικογενειακό περιβάλλον και την ίδια την κοινωνία. Η ίδια η Άκαβαν αυτοπροσδιορίζεται ως αμφιφυλόφιλη γυναίκα και οι ταινίες της, όπως και οι δουλειές της στην τηλεόραση περιστρέφονται στην συγκεκριμένη θεματολογία.

 

Η μελαγχολική παρουσία της 21χρονης ηθοποιού Κλόι Γκρέις Μορέτς («Carrie», «The Equalizer», «Αν Μείνω», «Kick-Ass 1 & 2»), την οποία εκτιμώ, ως πολύ καλό ταλέντο, που σύντομα θα λάμψει δίνει την απαραίτητη ώθηση στην ιστορία της Άκαβαν σε μια εκπληκτική ερμηνεία της. Το σενάριο βασίζεται στο νεανικό μυθιστόρημα της καθηγήτριας Έμιλυ Μ. Ντάνφορτ. Με συμβατική και νοικοκυρεμένη την σκηνοθετική της γραφή η Άκαβαν, παρατηρώντας και ταυτόχρονα συμμετέχοντας θέτει την ενηλικίωση στον φακό της, αφηγούμενη την ιστορία της ορφανής, έφηβης, λεσβίας Κάμερον, που οι θείοι της την οδήγησαν σε ένα χριστιανικών μεθόδων campus για να «διορθώσει» τις σεξουαλικές της προτιμήσεις. Το αιώνιο πρόβλημα, βέβαια, της άρνησης των ανθρώπων να αποδεχθούν την σεξουαλική διαφορετικότητα των ανθρώπων, και δη των εφήβων, είναι αρκετά παιγμένο στην μεγάλη οθόνη, αλλά πάντα επίκαιρο, καθώς ο έφηβος δεν έχει την δυνατότητα της όποιας αντίδρασης ή αντίρρησης στις τυραννικές επιλογές των κηδεμόνων, που αποσκοπούν στην εναρμόνιση του με τα κοινωνικά πρότυπα. Όπως άδει και ο Γιάννης Μηλιώκας, «για το καλό μου…».

Η Κάμερον Ποστ (Κλόι Γκρέις Μορέτς – πολύ καλή) είναι, φαινομενικά, το πρότυπο της μαθήτριας λυκείου. Ορφανή και τοποθετημένη στην φροντίδα των θείων της προσπαθεί να ενηλικιωθεί. Τα πράγματα αλλάζουν όταν την πιάνουν στα πράσα με μία συμμαθήτριά της στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου τη βραδιά του σχολικού χορού. Η θείτσα με τον θείτσο αποφασίζουν «για το καλό της» να την στέλνουν σε ένα κέντρο επαναπροσδιορισμού και θεραπείας για έφηβους που «πάσχουν» από ερωτική έλξη για άτομα του ίδιου φύλου, που ο εκεί πάστορας είναι πρώην ομοφυλόφιλος και νυν θεραπευμένος.

Στο κέντρο αναμόρφωσης, η Κάμερον υπόκειται σε εξωπραγματική πειθαρχία, αμφίβολες μεθόδους «απo-ομοφυλοποίησης», φουλ προσευχή και τραγούδια χριστιανικής ροκ. Όμως, αυτό το παράδοξο μέρος της προσφέρει, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να συμμετέχει σε μια γκέι κοινότητα, αποτελούμενη από νέους, που θέλουν να αρπάξουν την ζωή στα χέρια τους. Για πρώτη φορά, η Κάμερον έρχεται σε επαφή με άτομα που της μοιάζουν και καταφέρνει να βρει τη δική της θέση ανάμεσα σε άλλους «απόβλητους».