«Η Διαδοχή»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Η Διαδοχή» 

(Hereditary)  

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Σκηνοθεσία: Άρι Άστερ
  • Με τους: Τόνι Κολέτ, Γκάμπριελ Μπερν, Μίλι Σαπίρο, Αλεξ Γουλφ, Αν Ντόουντ
  • Διάρκεια: 127’
  • Διανομή: Spentzos Film

Σεναριογράφος, μικρομηκάς, συχνός επισκέπτης του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Sundance  και να, τώρα, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στην μεγάλη οθόνη (κι αυτή η ταινία συμμετείχε στο Sundance) μας αποκαλύπτει έναν ενδιαφέροντα, νεαρό τυπά, ονόματι Άρι Άστερ, που αξίζει να τον προσέξουμε από εδώ και πέρα. Η ταινία την περασμένη εβδομάδα ανέβηκε στον αέρα της αμερικανικής μεγάλης οθόνης και πλάκα πλάκα το Σαββατοκύριακο έγραψε ταμείο 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Άστερ είναι καλά μελετημένος και απ’  ότι φαίνεται η χρήση του κινηματογραφικού φακού του διακατέχεται από το χρώμα και το ύφος του μεγάλου Ντέιβιντ Λιντς, αλλά και του μετρ Άλφρεντ Χίτσκοκ. Άλλωστε πολλά είναι τα σημεία της ταινίας που αναποδογυρίζουν το μυαλό του θεατή, σταματούν την αναπνοή και οι πιο έμπειροι σινεφίλ θα αισθανθούν στα μάτια τους το υγρό χάδι του «Twin Peak», της «Χαμένης Λεωφόρου» και της «Ψυχώ». Ο νεαρός Άρι στήνει μοναδικά την Τόνι Κολέτ («6η Αίσθηση», «Little Miss Sunshine») και τον Γκάμπριελ Μπερν («Το Πέρασμα του Μίλερ», «Συνήθεις Ύποπτοι», «Ο Άνθρωπος με την Σιδερένια Μάσκα») στο εφιαλτικό σκηνικό και οι δυο έμπειροι ηθοποιοί σε ταινίες του είδους ανταποκρίνονται άψογα, γνωρίζοντας την σύνθεση του τρόμου και τους ορθούς κανόνες της κλιμάκωσης ενός θρίλερ. Η έκπληξη όμως της ταινίας αναδύεται στο πρόσωπο της πολυτάλαντης πιτσιρίκας Μίλι Σαπίρο (τραγουδίστρια θεατρικών μιούζικαλ μαζί με την αδελφή της (Sapiro Sisters) και ηθοποιός) στον ρόλο της εκ γενετής παραμορφωμένης Τσάρλι και αλλεργικής στα καρύδια, η οποία είναι χάρμα οφθαλμών και μάλιστα, φανατική των ταινιών τρόμου, όπως η ίδια δήλωσε. Η ατμόσφαιρα που σε προσκαλεί να βιώσεις ο σκηνοθέτης Άρι Άστερ εντάσσεται καθολικά στην φόρμα της κλασσικής απόδοσης ταινιών θρίλερ-τρόμου, δηλαδή, βασανιστικά αργά, ανατριχιαστικά γρήγορα και εφιαλτικά ολοκληρωμένα. Το μόνο που βρήκα ως μειονέκτημα είναι ότι όλη η εξήγηση της εν λόγω παράνοιας που επικρατεί στην πλοκή, δίνεται αρκετά συμπιεσμένα στο τελευταίο εικοσάλεπτο, που τα γεγονότα τρέχουν ποταμηδόν και δεν προλαβαίνεις να καλύψεις ή να συνδέσεις άμεσα το γιατί και το πως των προηγούμενων 100 λεπτών. Δεν αφήνει κενά η πλοκή και όπως είπαμε η ατμόσφαιρα και το rustic περιβάλλον της ταινίας είναι συγκλονιστικά.

Η γιαγιά Έλεν φεύγει από τη ζωή και στην κηδεία της η κόρη της Άνι εκφωνεί τον αποχαιρετισμό αναφέροντας, πως η μητέρα της τα τελευταία χρόνια απομονώθηκε από τις κοινωνικές δραστηριότητες για να αφιερωθεί αποκλειστικά στον μυστικισμό και στα ενδιαφέροντα της ομάδας που ήταν ενταγμένη. Η Άνι (Τόνι Κολέτ – απίθανη) είναι επιτυχημένη  miniature artist, αποτυπώνοντας εκπληκτικά δωμάτια, ανθρώπους, σπίτια  σε λεπτομερέστατες μινιατούρες, φτιάχνοντας την ζωή της σε περίτεχνες μικρογραφίες (εμπνευσμένο). Ο σύζυγος της, Στιβ (Γκάμπριελ Μπερν- πολύ καλός) τυπικός εργαζόμενος οικογενειάρχης μαζί με την Άνι μεγαλώνουν τα δυο τους τέκνα, τον έφηβο Πίτερ (Άλεξ Γούλφ – καλός) και την μικρή Τσάρλι (Μίλι Σαπίρο – πολύ καλή) η οποία είναι παραμορφωμένη στο πρόσωπο και έχει αλλεργία με τα καρύδια. Κάποια γεγονότα μεταφυσικού ενδιαφέροντος (υπνοβασία, αυτανάφλεξη) αρχίζουν να ανησυχούν την Άνι και εντατικά ξεκινάει να ψάχνει το παρελθόν και τις δραστηριότητες της μητέρας της, η οποία συγχωρεμένη κρατούσε κρυφές από την υπόλοιπη οικογένεια. Στην ζωή της μπαίνει και μια γυναίκα, η Τζόαν (Αν Ντόουντ – καλή), που δίνει κουράγιο στην Άνι για το κενό που δημιουργήθηκε από την απώλεια της μητέρας της. Το παρελθόν της γιαγιάς Έλεν αρχίσει να βγαίνει στην επιφάνεια και ο εφιάλτης ξεκινά. Καλή η σκηνοθετική δουλειά του πρωτοεμφανιζόμενου Άρι Άστερ με αρκετά έξυπνα πλάνα, δομημένη άψογα η πλοκή, καλό το σενάριο γραμμένο από τον ίδιο, κέντημα στο μοντάζ (Λούσιαν Τζόνστον και Τζένιφερ Λέιμ), αγωνία και δρομολογημένος τρόμος στην ώριμη όψη του.