fbpx

Η άνθηση της Βρετανικής “new wave” μουσικής μέσα από ήχους που αγαπήσαμε: Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Απόγευμα Παρασκευής, ώρα έξι και είκοσι.

Για κάποιους είναι πολύ νωρίς, αλλά για κάποιους ίσως και να είναι ήδη πολύ αργά.

Πιστεύω πως ο χρόνος είναι πάντα σχετικός.

Είναι εκείνες οι στιγμές που θα φεύγει βιαστικός, αλλά και αυτές που θα κοντοστέκεται για να “σπάσει πλάκα” μαζί μας.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πως και το γιατί.

 Υπάρχει όμως πάντα ένας τρόπος για να σταματάς τον χρόνο: η μουσική.

 Ναι, καλά κατάλαβες.

 Βρίσκομαι εδώ για ακόμα ένα μουσικό ταξίδι στο χρόνο που θα σε κάνει να θυμηθείς (ή και να ξεχάσεις αν θέλεις),

να νοσταλγήσεις (ή και να απωθήσεις από τη μνήμη σου), ακόμα και να σκεφτείς (αυτό να μην το αποφύγεις!).

 Για τους “παλιούς” αλλά και τους “καινούργιους” λοιπόν…

Μιλώντας για «Νέο Κύμα»

Στα τέλη της δεκαετίας του 70’  και αρχές της δεκαετίας του 80’ ένα νέο μουσικό ρεύμα κάνει την εμφάνιση του. Το πρωτοεμφανιζόμενο εκείνη την εποχή “new wave” συγκαταλέγεται στα πιο δημοφιλή είδη ροκ μουσικής του τότε, το οποίο όμως “διαχώρισε τη θέση του” απ’ τις πρώτες κιόλας στιγμές της εμφάνισής του.

Αρχικά το “Νέο Κύμα” ήταν πανομοιότυπο με το punk rock ως είδος, δεν άργησε όμως να απομακρυνθεί από τους blues και rock n’ roll ήχους για να δημιουργήσει επί το πλείστον pop μουσική, η οποία ενσωμάτωνε στοιχεία από disco, mod αλλά και ηλεκτρονική μουσική.

Παρακολουθώντας το είδος μέσα στον χρόνο μπορεί να πει κανείς με σιγουριά πως αν και μεγάλο μέρος του αρχικού του ήχου και ήθους ταυτίζεται με αυτό της punk rock, το “Νέο Κύμα” στην μετέπειτα μορφή του παρουσιάζει πολυπλοκότητα τόσο σε μουσική όσο και σε στίχους.

Τα κοινά χαρακτηριστικά στη μουσική περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη χρήση συνθεσάιζερ και ηλεκτρονικών παραγωγών, την ιδιαιτερότητα στο στυλ και τις τεχνοτροπίες αλλά και την ποικιλομορφία στα μουσικά “μοτίβα”.

Μιλώντας πιο στοχευμένα, πολλοί εμπειρογνώμονες του μουσικού στερεώματος κάνουν λόγο και για το μεγάλο εύρος κατηγοριών της “new wave” μουσικής. Μεταξύ άλλων αναφέρονται στις πιο διαδεδομένες υποκατηγορίες της “new wave” όπως “synth-pop”, “power-pop”, “punk & post-punk” και “new romantic synth-pop”.

Κάθε κατηγορία ευδοκίμησε με διαφορετική ταχύτητα και δυναμική στο χρόνο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με επίκεντρο άνθησης όμως, όπως είθισται, τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία.

«Νέο Κύμα» και Βρετανική μουσική σκηνή

Στα μέσα της δεκαετίας του 70’ καλλιτέχνες όπως Ian Dury, Eddie, Nick Lowe, Dr Feelgood αλλά και οι Hot Rods αποτελούσαν πηγή δημιουργίας και ζωντανά παραδείγματα καρποφορίας της “new wave” μουσικής σκηνής. Τραγουδοποιοί όπως ο Elvis Kostello, ο Joe Jackson αλλά και ο Graham Parker ήταν επίσης κομμάτι της νέας κυματολογικής μουσικής, καθώς προσέγγισαν την pop με την ίδια εντατική και επιθετική ενέργεια του punk.

Ο χώρος της “synth-pop” εξελίχθηκε και ευδοκίμησε κατάλληλα μέσα στο “new wave” περιβάλλον. Η “synth-pop” μουσική περιελάμβανε ονόματα όπως Eurythmics, Depeche Mode, Soft Cell, a-ha, Pet Shop Boys, The Police, New Order,

Duran Duran, Orchestral Manoeuvres in the Dark και πολλοί άλλοι.

Στο περιβάλλον της “new wave” βρήκε πρόσφορο έδαφος και η “power-pop”. Αν και η συγκεκριμένη υποκατηγορία κινήθηκε βασισμένη στην κιθάρα είναι ευρέως συνδεδεμένη με το “Νέο Κύμα” καθότι προϋπάντησε την “post-punk”.

Παρόλα αυτά, πολλά γνωστά groups εκείνης της εποχής υπηρέτησαν επάξια την “power-pop” όπως οι XTC, The Romantics, The Vapors αλλά και Cheap Trick.

Ο όρος “post-punk” από την άλλη, σχεδιάστηκε για να περιγράψει τις μουσικές εκείνες ομάδες που ναι μεν ήταν μέρος του “Νέου Κύματος”, αλλά ήταν φανερά πιο επιβλητικές, πιο φιλόδοξες, λιγότερο pop σε σχέση με άλλες και με πιο έντονα dark στοιχεία.  Η “post-punk” ασκούσε σημαντική επιρροή στη λαϊκή μουσική σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι που δεν φαίνεται να συνάδει με την κατάσταση που επικρατούσε στις ΗΠΑ, καθώς το στίγμα της βίας και της σεξουαλικής απόκλισης της μουσικής κατέστησε την punk πρακτικά μη εμπορεύσιμη. Πρωταρχικό παράδειγμα Βρετανικής “post-punk new wave” μουσικής δεν ήταν άλλο από τους “The Jam”. Αντιπροσωπευτικοί εκπρόσωποι του είδους ήταν και οι Siouxsie and the Banshees, Echo and the Bunnymen, The Cure, The Stranglers, Gang of Four αλλά και οι Joy Division.

Τέλος, εντός των υποκατηγοριών γίνεται λόγος και για τη “new romantic synth-pop” η οποία αναπτύχθηκε στα νυχτερινά κέντρα “Billy’s” και “The Blitz” του Λονδίνου στα τέλη της δεκαετίας του 70’. Οι οπαδοί των κέντρων χρησιμοποιούσαν εκκεντρικά κοστούμια και μακιγιάζ τα οποία παρέπεμπαν στη ιστορική εποχή των “ρομαντικών”.

Εκεί η σκηνή καινοτομούσε με τον Steve Strange των Visage να διοργανώνει θεματολογικές βραδιές όπως “Bowie και Roxy Music” μέχρι και άλλες πιο σύντομες pop πράξεις.

Την ίδια εποχή και με την ίδια ακριβώς διαδικασία, προέκυψε από μια παρόμοια μουσική σκηνή στο Μπέρμιγχαμ ένα άλλο “new wave” συγκρότημα.

Αυτό ήταν οι Duran Duran.

Πολλές από τις “ενώσεις” που προέκυψαν από τη ρομαντική μουσική σκηνή υιοθέτησαν το “synth-pop” μονοπάτι, συνοδευόμενο από τη δική τους μουσική (όπως το ατράνταχτο παράδειγμα των Duran Duran).

Έτσι, οι ήχοι της “new romantic synth-pop” κατέληξαν να είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένοι με εκείνους της ευρύτερης “synth-pop”, κάτι το οποίο θα λέγαμε πως ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Πέραν όλων αυτών των στοιχείων, των υποκατηγοριών της “new wave” αλλά και των αναρίθμητων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων που την απαρτίζουν, η τόσο επιδραστική μουσική τάση εκείνης της εποχής πυροδότησε την αντίστοιχη “μουσική επανάσταση” στις δισκογραφικές βιομηχανίες, με τις επιτυχίες να διαδέχονται η μια την άλλη…

Στο InTownPost φτιάξαμε και παραθέτουμε τη δική μας λίστα “new wave” ήχων γεννημένων στη Μεγάλη Βρετανία, που αγαπήθηκαν πολύ (σίγουρα όχι μόνο από εμάς) και χαράχθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μας…

Φιλιά

Μαρκέλλα