fbpx

«Επιστολή στον Ζ», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Δεν σε διάλεξα για την επαγγελματική σου επιτυχία, μα για την ευτυχία που οσμιζόμουν γύρω σου. Ήξερα πως θα ΄μουν η μεγάλη κερδισμένη απ αυτόν τον έρωτα, μέσα απ την απουσία σου. Τώρα πρέπει να χεις περάσει τις 15.000 ταινίες, να χεις εκατοντάδες συνεντεύξεις που ούτε στο όνειρο μου θα δω. Χέστηκα.

Παραμένεις αθώος, μα εγκληματίας του εαυτού σου. Τα πρωινά, μόνο σαν είσαι άρρωστος, σε βρίσκω στο κρεβάτι. Κάποιες φορές στέκομαι τυχερή. Με το ξύπνημα μου φωνάζω μ΄ αγωνία το όνομα σου. Απαντάς απ το γραφείο, στην άλλη μεριά του σπιτιού. Χαράς Ευαγγέλια.

Τις περισσότερες φορές βρίσκω τα σημειώματα σου στην κουζίνα που με φιλάνε και τα φυλάω μες στο κομοδίνο. Απ τα χαράματα όρθιος για τη δουλειά. Πάντα όταν μεταφέρω ένα κείμενο στον υπολογιστή και έχει αυτή τη λέξη ο τόνος πάει στο «Ι». Δουλεία. Κατ εξοχήν τεμπέλα βλέπεις.

Θέλω να ζω απέριττα κοντά σου. Σε βάζουν να παράγεις περιττά. Ελάττωμα Ζ. Δεν κατάλαβες ακόμα πως με το ΌΧΙ σου, θα  δοξαστείς στα μάτια τους. Δεν κατάλαβες ακόμα πως η ζωή δεν είναι αλλού.

 Δεν ψάχνω τα φράγκα σου, δεν γουστάρω να σου τα φάω. Αν ήταν έτσι θα είχα βρει ήδη το μαλάκα, «ο πληρώνω τοις μετρητοίς».

Ξέρεις πως τη ζωή μου τη μετράω με τα καλοκαίρια. Τη τρέλα της Άνοιξης. Την αναμονή του Άγιου Φεβρουάριου, που μεγαλώνει τη μέρα. Μου τα τσιγκουνεύεσαι τα καλοκαίρια μου. Με το ζόρι σου ξεκολλάω μια νύχτα παραπάνω. Πέπλα θέλω να σου ρίξω, να σε τυλίξω, να ριζώσεις κοντά μου.

Τ όνειρο μου το ξέρεις. Να γεράσουμε μαζί. Μα πριν απ αυτό, χάρισε μου τη δόξα. Όχι του Σαββατοκύριακου. Μιας βδομάδας, χωρίς λάπτοπ, χωρίς κινητά, χωρίς άγχος   Χωρίς το πρωινό της Δευτέρας που θα χεις φύγει απ το δωμάτιο και θα βρω πάλι άδειο το κρεβάτι, έχοντας πεταχτεί σαν να με χτύπησε το ρεύμα.

Σε περιμένω στη γωνία Ζ. Μου χρωστάς το Μαρόκο. Μια αυλή, τα βιβλία και οι μουσικές μας. Μια αιώρα και ένα παρεό. Εσύ να γράφεις για το κέφι σου και εγώ να σου φτιάχνω γιαούρτι με άγουρα φρούτα. Να λιώνουμε απ τη ζέστη, το μυαλό μου να ναι σούπα και εσύ να διορθώνεις τις ατέλειες μου.

Υ.Γ.: WE ALWAYS HAVE MOROCCO.