fbpx

«Δύσκολες Ώρες στο Ελ Ροαγιάλ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Bad Times at the El Royale)

 

  • Είδος: Noir περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ντρου Γκόνταρντ
  • Με τους: Τζεφ Μπρίτζες, Σίνθια Ερίβο, Ντακότα Τζόνσον, Λιούις Πούλμαν, Κρις Χέμσγουορθ, Νικ Οφερμαν, Τζον Χαμ, Κέιλι Σπένι,
  • Διάρκεια: 141’
  • Διανομή: Odeon

Μεστό και άκρως απολαυστικό. Ο πετυχημένος σεναριογράφος της «Διάσωσης του Στρατιώτη Ράιαν», του «Παγκόσμιου Πολέμου Ζ», της «Διάσωσης» (προτάθηκε για Όσκαρ), αλλά και αρκετών τηλεοπτικών επεισοδίων του  «Lost» και «Alias», ο Αμερικανός  Ντρου Γκόνταρντ «κεντάει» και εκτός πένας, καθισμένος, εκτός των άλλων, στην βαριά καρέκλα του σκηνοθέτη για την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του. Η πρώτη ήταν εκείνο το ευφάνταστο «Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος» (The Cabin in the Woods) του  2012, που μας άφησε ξερούς και με το στόμα ορθάνοιχτο σαν πλατεία επαρχιακής πόλης, όταν καταλάβαμε, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει εδέσματα κατευναστικής σπονδής αρχαίων, χθόνιων θεών που βρίσκονται στη Γη.

Εκτός από την πολύ καλή γραφίδα του, ο Ντρου Γκόνταρντ έχει το σινεμά και την σύνταξη πλάνου και πλοκής βαθιά στο κεφαλάκι του, κάτι που βγαίνει αβίαστα στο roll της κάμερας. Το κυριότερο δε, είναι ότι αφήνει γενναιόδωρα τους ηθοποιούς να απλώσουν τον ρόλο τους, να πιάσουν τον ρυθμό του noir στυλ, που επιτάσσει το συγκεκριμένο concept, να γίνουν πειστικοί, ατμοσφαιρικοί. Απελευθερωμένος ο σκηνοθέτης από την σύγχρονη, μοδάτη αντίληψη του cut και πλάνου εν είδει βίνετο κλιπ, όπως συνηθίζεται σε ταινίες που πάσχουν σεναριακά, αφήνει ελεγχόμενα την ταινία να λάβει τις ζωογόνες ανάσες της.

Εδώ έχει ζουμί η υπόθεση και το δελεαστικό cast παίρνει γερά την σκυτάλη της υποκριτικής σαν να βρίσκεται σε μια αθέατη γωνιά ο Ταραντίνο απολαμβάνοντας την εξέλιξη. Αναφέρω τον Ταραντίνο γιατί στην τελευταία του ταινία ο Κουεντίν ένα ιδίου ύφους και στυλ σενάριο σκηνοθέτησε με τους  «Μισητούς Οκτώ» (The Hateful Eight – 2015). Σε περιορισμένο χώρο, πάνω από μισή ντουζίνα άγνωστα και επικίνδυνα καθάρματα μέσα σε αυτόν, σε κάνουν να λαχανιάζεις. Σφιχτό και κατανοητό flash back, αγωνία, δράση και ένα φινάλε όπως πρέπει, όπως αξίζει.

Ο  Γκόνταρντ προσδίδει θεατρικότητα με στιβαρούς διάλογούς ενώ περίτεχνα απλώνει το νοσηρό πολιτικό, κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο της Αμερικής των τελευταίων εβδομήντα χρόνων ενδεδυμένο νοσταλγικά στο εξαιρετικό και στυλάτο νουάρ περιβάλλον ενός μοτέλ με την εκπληκτική μουσική υπόκρουση από γνωστά χιτάκια των ’50s και των ‘60s, επιλεγμένα ένα προς ένα από τον μουσικό παραγωγό Χάρβεϊ Μέισον Τζούνιορ (ετοιμάζει την βιογραφία της Αρίθα Φράνκλιν), που μέσα από τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία δίνει πληροφορίες για τον ποιόν των ενοίκων. Καταπληκτική και η φωτογραφία του βετεράνου Σέιμους ΜακΓκάρβει («Εξιλέωση», «Νυκτόβια Πλάσματα»), ενώ η επιμέλεια παραγωγής είναι άρτια, παραδίδοντας στον θεατή καλό σινεμά.

Το μοτέλ «El Royale», είναι από εκείνα τα αραχτήρια, που βρίσκονται χωμένα στις άκρες των ατέλειωτων, φιδίσιων αμερικάνικων highways. Παλαιότερα ήταν στιλάτο και φινετσάτο, καθώς διαθέτει και καζίνο, ενώ το μισό κτίριο βρίσκεται στην πολιτεία της Καλιφόρνια και το άλλο μισό στην πολιτεία Νεβάδα. Κάποτε γνώρισε την αίγλη και την δόξα όταν εκεί κατέλυαν κρυφά διάφοροι αμερικανοί πολιτικοί για τις ανομίες τους, ενώ τώρα το έτος 1969 βρίσκεται έρημο, διαλυμένο, ξεχασμένο, βαλτωμένο στην παρακμή.

Σε αυτό καταφθάνει ο περίεργος ιερέας Ντάνιελ Φλιν με το αλτσχάιμερ προ των πυλών (Τζεφ Μπρίτζεφ – καταπληκτικός!), που κάτι αναζητά, η τσαμπουκαλού Έμιλι (Ντακότα Τζόνσον – πολύ καλή) μαζί με την αδελφή της Ρόουζ (Κέιλι Σπένι – εντυπωσιακή), που θέλουν να αποφύγουν το γοητευτικό αλλά και βίαιο βλαχαδερό Μπίλι Λι (Κρις Χέμσγουορθ – καλός), η μαύρη τραγουδίστρια γκόσπελ Νταρλίν (Σίνθια Ερίβο – απίθανη!), που θέλει να κάνει καριέρα και θα εμφανιστεί στο Ρίνο, για να συνευρεθούν όλοι τους στον ίδιο χώρο του ξενοδοχείου με τον ευδιάθετο έμπορο από το Νότο, τον Λάραμι Σίμουρ Σάλιβαν (Τζον Χαμ – σταθερή αξία). Τους ενοίκους του παράξενου μοτέλ «El Royale» υποδέχεται ο ευγενικός γκρουμ – ρεσεψιονίστ Μάιλς (Λούις Πούλμαν – πολύ καλός), όπου τους τοποθετεί στα δωμάτια τους.  

Κανείς από τους επισκέπτες δεν είναι αυτό που πλασάρεται.  Μηδενός εξαιρουμένου σέρνουν από ένα βαρύ μυστικό. Κατά τη διάρκεια της βροχερής νύχτας και κλεισμένοι στο τρομερό «El Royale», που ως μοτέλ είναι φτιαγμένο για να παγιδεύει με τον τρόπο του ανθρώπους, θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία για λύτρωση. Και όλα πάνε κατά διαόλου. 

Ξέρετε, ότι το σημαντικό για έναν σκηνοθέτη, που εμφανίζεται στο προσκήνιο με ενδιαφέρουσα την πρώτη του ταινία, είναι να διατηρήσει την σταθερή αξία του ταλέντου, τον ρυθμό της επιτυχίας και στην δεύτερη και στην τρίτη απόπειρα και να μην καταγραφεί στην ιστορία ως ο διάττων αστήρ ή ως το πυροτέχνημα με την ημερομηνία λήξης. Το πετυχαίνει ο  Ντρου Γκόνταρντ και η δεύτερη προσπάθεια του πίσω από τον φακό είναι εξ΄ ίσου εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα, όπως και η πρώτη. Παραμερίζει τα εφέ της προηγούμενης του δουλειάς, δεν κολλάει στο παιχνίδι των εντυπώσεων και είναι εμφανές, ότι τον ενδιαφέρει, τόσο η ουσία του θέματος, όσο και η διαχρονικότητα του δημιουργήματος του.

Οι επιλογές του στους πρωταγωνιστές είναι προσεκτικές με κορυφαίο τον Τζεφ Μπρίτζες να σέρνει τον χορό, τραβώντας αβίαστα τους υπόλοιπους  νέους, στο κουρμπέτι σταρς, για να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ναι, είναι θεϊκός ο Τζεφ, όπως καταπληκτική είναι και η φωνάρα, της αφροαγγλίδας Σίνθια Ερίβο, γνωστή από τον ρόλο της Σέλι στο θεατρικό «Χρώμα Πορφυρό», που της χάρισε και το βραβείο Τόνι. Η Σίνθια με τις θεατρικές καταβολές παίζει, τραγουδάει ακαπέλα απίθανες σοουλιές και γκόσπελ, κρατώντας παλικαρίσια τα πλαϊνά στηρίγματα της πλοκής του σεναρίου.  Επίσης αποκάλυψη είναι και ο 25χρονος Λούις Πούλμαν, ο υιός του γνωστού ηθοποιού Μπιλ Πούλμαν, που υποδύεται τον γκρουμ του «μυστήριου» μοτέλ και είναι η πυξίδα όλης της σκοτεινής διαδρομής της υπόθεσης.

Η ωραία και αναδυόμενη στα πράγματα Ντακόντα Τζόνσον αποδεσμεύεται από τον φτηνό λαϊκισμό των 50 αποχρώσεων του Γκρι και νευρικά, ατίθασα, με την εμφάνιση ζόρικoυ χιπιού, βουτάει θαρραλέα στην αμαζονική περσόνα, έτοιμη να εξολοθρεύσει τα ανόητα και τα ενοχλητικά αρσενικά, προστατεύοντας την πολύ καλή αδελφή της, Κέιλι Σπένι στον ρόλο του διεστραμμένου νυμφίδιου. Έξοχη η δουλειά του  Ντρου Γκόνταρντ, που αξίζει να δείτε!