fbpx

ΓΙΑΤΙ; (αφιερωμένο στον Αντώνη Κοκολάκη), της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Κάτσε να σου πω. Κάθε πρωί, που ανοίγει το ένα μάτι- το άλλο αρνείται πεισματικά-, ανοίγω και το τηλέφωνο, για να κάνω like στην αισιόδοξη καλημέρα του Αντώνη Κοκολάκη. Το χω για γούρι ρε παιδάκι μου, τι θες τώρα; Μετά κοιτάζω 5,6 αναρτήσεις και σέρνομαι στο μπάνιο.

 Ε, σήμερα 22/2/2018 το καβουρντηστήρι μου λέει πως τάχα μου  είναι η Παγκόσμια Μέρα Σκέψης. Το κλείνω έντρομη. Εγώ γιατί δηλαδή πάλι χαζή ξύπνησα; Είναι γονιδιακό; Είναι που γεννήθηκα ξανθιά;

 

Μετά ξαλαφρώνω λιγάκι και » σκέφτομαι» : Τι τις θες εσύ κοριτσάκι μου τις σκέψεις; Τι ανακάλυψαν οι προσωκρατικοί; Τι δίδαξε ο Αριστοτέλης ή πως περνούσαν στον Κήπο του Επίκουρου; Μήπως σε νοιάζει πρωί- πρωί αν ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός, μάζεψε τις διαφωνίες του με τον Πλάτωνα, αλλά τον οδήγησε και στη Δύση για την Αναγέννηση της;

 Δεν λέω, καλοί όλοι τους. Υπάρχουν αρκετοί από αυτούς στα ράφια της βιβλιοθήκης, σε κούτες στο εξοχικό. «Μπούσουλες» για να μπορώ να σας μεταφέρω τις λέξεις που ίσως διαβάσετε. Ρολάν Μπαρτ (σημαίνον και σημαινόμενο).

Ουμπέρτο Έκο, ο μαυροντυμένος μου Μίλαν, Νίτσε (δεν τον χωνεύω, δεν τον χωνεύω). Τόσοι πολλοί, τόσα πολλά.

Και; Ποιος θυμάται το σημαίνον και ποιος το σημαινόμενον, παρακαλώ!

   Ίσως μεγάλωσα -λιγάκι, τόσο δα -. Είμαι εκλεκτική, στις ταινίες που βλέπω, τα βιβλία που διαβάζω. Παλιά αδύνατον να αφήσω ατέλειωτο κάποιο από κείνα που σκονίζονται  στα ράφια. Τώρα αν δεν γουστάρω, ένα, πέταμα κι έξω απ την πόρτα.

  Όχι θα σπάζω εγώ το κεφαλάκι μου.

Α και ξέχασα να σας πω: παλιά και ΕΝΟΧΗ. Να βάψω το νύχι κόκκινο;

Επ’ ουδενί. Να με περάσουν για ελαφριά; Τώρα όλη η χρωματική παλέτα και στα 20 νυχάκια.

Για του στραβού το δίκιο, νομίζω πως μόνο άνθρωποι υπάρχουν, ούτε χαζοί, ούτε έξυπνοι. Μόνο αυτοί που αγάπησα, αγαπήθηκα και εκείνοι που θα αγαπηθούμε.

 Άντε και του χρόνου και πάλι χαζή.