Αντίο στον Γιάννη Κουτουβό… του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Βρισκόμουν στο εξωτερικό, πριν από λίγες μέρες, όταν με χτύπησε το απροσδόκητο νέο, ο θάνατος από ανακοπή του φίλου Γιάννη, στις 20 Απριλίου. Προχθές, 25 Απριλίου, τον αποχαιρετίσαμε για τελευταία φορά. Λίγες βδομάδες πριν είχαμε ξεκινήσει τις προετοιμασίες για ένα rock memoir βιβλίο. Όλα φαντάζουν να έγιναν τόσο γρήγορα, όσο πήρε για να γραφτούν αυτές οι γραμμές.

Τέλη ’60s αρχές ΄70s έφτιαξε τις μπάντες Mini Boys και Gravel. Στα 70s έφυγε στην Αμερική, όπου δούλεψε σε κάποιες από τις μεγαλύτερες δισκογραφικές. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, (τέλη 70s  – αρχές 80s), είναι που έφερε στην Ελλάδα πολλά ξένα συγκροτήματα και καλλιτέχνες – σταρς της εποχής, όπως οι Frankie goes to Hollywood οι Duran Duran, ταυτόχρονα μανατζάριζε καλλιτέχνες και μπάντες, όπως ας πούμε: τις Μουσικές Ταξιαρχίες και τον Τζίμη Πανούση. Αλλά τότε, την χρυσή εποχή του Heavy Metal παγκοσμίως, ο Γιάννης, στην κατάλληλη θέση, έκανε πολλά για τη σκληρή μουσική στα ’80s, σε ένα τοπίο που ακόμη δε θα το έλεγες και φιλικό. Έφερε (ή συνέβαλε στον ερχομό τους) στην Ελλάδα πολλών μεγάλων Rock ονομάτων, όπως οι Scorpions και οι Iron Maiden και αλλά πολλά, ενώ παράλληλα ως παραγωγός υπέγραψε και προώθησε και ελληνικές μπάντες. Είχε, μάλιστα, και την εκπομπή «Στο Ρυθμό της νεολαίας», στην κρατική τηλεόραση. Ο Γιάννης, ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του «Μεταλλικού Ροκ», είχε και την αμιγώς ροκ εκπομπή (εκείνη την εποχή) στον 9,84, με αποκλειστικότητες, τότε, τις «Μέρες Ραδιοφώνου». Εκεί είναι και που πρωτοσυνεργαστήκαμε αν και γνωριζόμασταν ήδη. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 συνεργαζόμασταν πια τακτικά. Σ’ ένα θρυλικό τότε αφιέρωμα μου για τα ελληνικά συγκροτήματα στον παλιό «Ταχυδρόμο» είχα συνέντευξή του, κάποτε ίσως και για την εκπομπή «Τελευταίο θρανίο», που έκανα στο Mega με την «Άνωση». Ως μουσικός, ο ίδιος, είχε χρόνια να φτιάξει κάτι. Συζητήσαμε τότε, το ’93-’94, το ενδεχόμενο να παίξουμε και να το δημιουργούσαμε μαζί, ίσως και ως «Joker»,  που δυστυχώς δεν έγινε ποτέ. Χαθήκαμε για μια περίοδο. Κάπου γύρω στο 2010 ήρθε σε ένα από τα live μου και ξαναρχίσαμε να έχουμε επαφή.

Ο κόσμος είναι  αχάριστος. Ο Γιάννης ήταν απαιτητικός και για πολλούς ιδιόρρυθμος. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Μοναχικός λύκος πια, είχε πάρει τις αποστάσεις του από την φθορά των «monkey business και, δούλευε περιστασιακά πια και μόνο με φίλους. Ήδη βρισκόταν σε μια περίοδο ταξινόμησης του αρχείου του και σύντομα στήθηκε και ένα πρώτο εξώφυλλο, με τη φωτογραφία του Γιάννη αγκαλιά με τον Lemmy.

Μου τηλεφώνησε λίγες μέρες πριν φύγω για το εξωτερικό για να μου πει ότι είχε, μάλλον, ψιλοτελειώσει με κάτι γραφειοκρατικούς μπελάδες που τον είχαν ταλαιπωρήσει πολύ τελευταία και για να κανονίσουμε σύντομα συνάντηση.

Έτσι, αυτό εδώ δεν είναι κάποιο άρθρο. Ένα αντίο στον φίλο Γιάννη είναι. Αντίο rocker.