fbpx

«Ήταν μια Πόλη που Αγαπούσε τις Γυναίκες», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Βγαίνω από ένα μαγαζί με εσώρουχα. Τη βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο. Θεόσταλτη κορμοστασιά στη γκρίζα πόλη, γαλάζιο-άσπρο φόρεμα, ψηλά τακούνια και καπέλο. Μένω άφωνη με την ομορφάδα της. Θέλω να της πω μπράβο που υπάρχει. Ξαφνικά βλέπω τα δύο κοπριτοσκυλάκια της και καταλαβαίνω πως την ξέρω. Είναι η ανιψιά μου. Το γαρυφαλάκι μας.

«Hello gorgeous», της φωνάζω δυνατά, γιατί η Αθήνα σκεπάζει τη φωνή μου. Δεν γυρίζει. Τα σκυλάκια  με αναγνωρίζουν και ορμάνε με τεράστια σάλτα επάνω μου. Με βλέπει και γελάμε για το τυχαίο. Με κοιτάζει στα μάτια με παράπονο και μου λέει: «Νότα θέλω να φύγω απ αυτήν την πόλη». Αμ εγώ τι θέλω, σκέφτομαι από μέσα μου, αλλά τη ρωτάω γιατί; «Σήμερα ένας παππούς με έφτυσε απ΄ τον δεύτερο όροφο και μια γυναίκα στο δρόμο μου έλεγε με κακεντρέχεια να προσέχω γιατί τα σκυλάκια μου – άκρως εκπαιδευμένα -, μπορεί να δαγκώσουν κάποιον». Και καλά θα κάνουν, σκέφτηκα αν είναι για τις τοξικές οχιές, που ρίχνουν δηλητήριο σε νεότερα, μεταξωτά κορίτσια.

Ήταν μια πόλη, στα όχι και τόσο παλιά χρόνια που αγαπούσε τους ανθρώπους της και ειδικά τις γυναίκες. Αθήνα τη λέγανε. Είχε μια πλατεία, την Ομόνοια, με πράσινο και σιντριβάνια. Τώρα τσιμέντο και λιοπύρι. Άντρες περιποιημένους που σέβονταν και λαχταρούσαν το ωραίο, σφυρίζοντας του θαυμαστικά. Τώρα χλευάζουν, ζηλεύουν και ρεζιλεύουν τη χαρά της ζωής.

Ένας έξαλλος θυμός κυριαρχεί παντού. Στο δρόμο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα σπίτια μας. «Οι άνθρωποι μιλούν γενικά στον ενικό, δεν είναι κόσμος πλατειάς φιλίας αλλά κόσμος πλατειάς αγένειας» («το αστείο» Μίλαν Κούντερα ). Ο θυμός γίνεται απειλή. Με σκούντησες στη πολυκοσμία της Πανεπιστημίου; Θα σου «στρατσάρω» μια κι ας είσαι και γυναίκα γιατί είσαι και ο πιο εύκολος στόχος. Τάισες τα αδέσποτα γατιά; Θα βγει στο μπαλκόνι της η χοντρή κυρία, φωνάζοντας από μέσα το μισομερίδα άντρα της, απειλώντας με την αστυνομία κι ας έχεις καθαρίσει το χώρο. Σου παίρνουν τη θέση στην ουρά και σε βρίζουν, είσαι γυναίκα. Πρέπει να περιμένεις υπομονετικά και αγόγγυστα.

Δεν είναι η κρίση. Είμαστε στη δίνη της έκπτωσης .Ο χαρακτήρας της δικής μας κοινωνίας (κοινωνία να την πω τώρα ) ροκανίζεται από τεράστιους τερμίτες, αφαιρώντας κουλτούρα, κοινωνική συμπεριφορά, παλιά σοφία.

Και καλά θα μου πεις, μόνο με τους άντρες τα έβαλες; Όχι. Οι καημένοι τα μούσκουλα που μοστράρουν, έχουν, δεν έχουν, δεν αναπαράγονται τις περισσότερες φορές σε εγκεφαλικούς νευρώνες. Θα πω και για μας. Τις γυναίκες, που αφού εκείνες πέρασαν δύσκολα, δεν ερωτεύτηκαν, δεν χάρηκαν το σώμα τους, παρά μόνο από «πειθαρχημένο» έρωτα, θέλουν να επιβάλουν τον ηλίθιο πουριτανισμό τους.

Τα πρέπει τους δεν θα τα ενστερνιστώ. Δεν θα γίνω ίδια με το ανώνυμο πλήθος για να με αποδεχτούν. Τα μάτια δεν θα τα χω σκυμμένα. Δεν θα με μολύνετε με τη συλλογική μνήμη της υποτέλειας.

Θα είμαι η Φαίδρα κι ας είμαι σε απόγνωση, η Κλυταιμνήστρα και το «έγκλημα» της, η Αντιγόνη και η επιλογή της.